Welcome Guest ( Log In | Register )

3 Pages V   1 2 3 >  
Reply to this topicStart new topic
> F005 - Walking with boy in spring, By..chunsa_micky
Yoosu.Paradise
post May 1 2014, 21:41
Post #1


YOOSU
*****

Group: Admin
Posts: 811
Joined: 17-June 12
Member No.: 3,925



Title : ___________ Walking with boy in spring♡
Pairing : YOOSU feat. YUNJAEMIN , Jonghyun(CN.Blue)
Note : อ่านให้สนุกนะคะ ^^







ฤดูใบไม้ผลิ 2014
ณ กรุงโซล , เกาหลีใต้


อากาศที่ไม่ร้อนมากนัก บวกกับลมอุ่นพัดมาไม่ขาด และดอกซากุระสีชมพูที่กำลังบานสะพรั่งมากมายเรียงถัดๆกันไปบนทางเท้า ทำให้ถนน 64 ที่มีแต่ตึกสูงตั้งเรียงรายสองฝั่ง ดูมีชีวิตชีวามากขึ้นทีเดียว

จุนซูยิ้มบางๆ ดวงตาเรียวมองไปยังชื่ออาคารที่ตั้งอยู่เหนือประตูทางเข้าอีกครั้ง ก่อนจะผลักเข้าไป

.
.
.
.


“คุณยูชอนค่ะ มีคนมาขอพบค่ะ เขาบอกว่าเป็นน้... คุณคะ ยังเข้าไปไม่.....”
ทันทีที่สันญาณโทรศัพท์เลขาหน้าห้องของผมขาดหายไป ประตูห้องทำงานก็เปิดออกทันที มีคนตัวเล็กหน้าตาคุ้นเคยวิ่งเข้ามายืนข้างเก้าอี้ ก่อนจะเป็นคุณเลขาเดินตามเข้ามายืนทำหน้ารู้สึกผิดอยู่หน้าประตู

“พี่ยูชอนนนนนนนน / ขอโทษค่ะ คือดิฉัน.......” ทั้งสองเสียงประสานขึ้นมาพร้อมๆกัน

“ไม่เป็นไรครับคุณโอ นี่น้องชายเพื่อนผมเองครับ” ผมพูดขึ้นเมื่อทั้งคู่หันมามองหน้าผม คนหนึ่งน่ะยิ้มหน้าบาน แต่อีกคนกลับส่งสายตาพร้อมสีหน้าที่เหมือนแบกโลกทั้งใบไว้มาให้ ผมเลยจัดการบอกสถานะของเขาให้เธอฟัง

คุณเลขาก็พยักหน้าเข้าใจก่อนจะเดินออกไป และเมื่อทั้งห้องเหลืออยู่แค่สองคน ยูชอนก็ก้มหน้าลงทำงานต่อ ไม่สนใจร่างที่ยืนยิ้มอยู่ข้างๆเลยสักนิดเดียว จากรอยยิ้มจึงได้กลายเป็นหน้ายู่ และเริ่มขมุบขมิบบ่นแบบไม่มีเสียง



ไม่สนใจซะที่ไหนกันละครับ.....

คนตัวเล็กในชุดเสื้อยืดสีฟ้าอ่อนยาวคลุมสะโพก กางเกงยีนส์สกินนี่สีดำขายาว รองเท้าบูทหนังหุ้มข้อ พร้อมกับกระเป๋าสะพายขนาดพอเหมาะสีครีม ยังมีกระเป๋าเดินทางใบโตสีเหลืองข้างตัว
เพิ่งกลับมาจากออสเตรเลียแน่ๆ.....

ยูชอนคลี่ยิ้มให้กับเอกสารที่เขากำลังกวาดตาอ่าน เมื่อได้ยินเสียงถอนหายใจหนักๆจากคนที่ยืนเกาะโต๊ะ ความจริงสมาธิเขากระจุยไปตั้งแต่เห็นหน้าจุนซูแล้ว
แต่ที่ต้องทำเป็นไม่สนใจก็เพราะ.....
เพราะ....
เพราะอะไรนะ ?

.
.
.


เพราะไอ้พี่ยูชอนเอาแต่อ่านเอกสารงกๆ จุนซูเลยต้องคุกเข่าลง เอาคางเกยโต๊ะ ช้อนตามองคนขยันทำงานเพื่อเรียกร้องความสนใจ

“พี่ยูชอน เค้ากลับมาแล้วนะ พี่ไม่ดีใจหรอออออ” ร่างเล็กเอียงหัวไปมาพร้อมยิ้มหวาน ยูชอนเห็นผ่านทางหางตา แต่ก็ยังทำเป็นไม่สนใจต่อไป

“ไม่ดีใจหรออออออออออ หืมมมมมมม”

“...........”

“ไม่ดีใจหรอ พี่ยูชอนนนนน ตอบเค้าหน่อยซี นะนะ”

“...........”

“พี่ยูชอน”

“...........”

“พี่ยูชอน พี่ยูชอน พี่ยูชอนนนนนนนน”

“............”

เมื่อได้รับเพียงความเงียบกลับมา ความคิดถึง ดีใจ จึงหายวับไป ความคิดมากมายลอยเข้ามารุมเร้า
จุนซูไม่รู้ว่าที่พี่ยูชอนเงียบเป็นเพราะไม่คิดถึง ไม่ดีใจ ไม่อยากเจอ หรือสำหรับพี่ยูชอนแล้ว ตอนนี้เขาอาจจะเป็นแค่คนไร้ความสำคัญจนไม่อยากจะสนใจก็ได้ พอความคิดพวกนั้นหลั่งไหลเข้ามา ร่างเล็กก็ไม่อาจจะกักเก็บน้ำตาไว้ได้อีกต่อไป

“พี่...ฮึก”

เพียงแค่เสียงสะอื้นเดียวเท่านั้น ไอ้คนตัวใหญ่ที่นั่งคร่ำเคร่งก็รีบตอบกลับมาทันควัน.....

“ดีใจสิ” แม้ยูชอนจะไม่ได้หันมาสนใจ แต่เสียงทุ้มที่เปล่งออกมาหยุดน้ำตาที่กำลังเอ่อคลอได้ชะงัก จุนซูยิ้มกว้างอีกครั้ง พร้อมกับลุกขึ้นยืน จัดเสื้อผ้า ปาดน้ำตาออก

“ใช่ม้าาาาา พี่ต้องดีใจอยู่แล้วแหละ เค้ากะไว้แล้วว่าพี่ต้องเซอร์ไพร้ ที่พี่นิ่งไปนานเพราะคิดว่าฝันอยู่ใช่มั้ยล่า นี่คิมจุนซูตัวจริงเสียงจริงนะ คิกคิกคิก”

“..........”

“หรือพี่ตกใจเพราะน่ารักขึ้น แหมๆ เค้าน้ำหนักลดไปตั้ง 10 กิโลแหนะ เค้าไม่ได้เป็นหมูน้อยแล้วนะ เค้าน่ารักใช่มั้ยล่ะ”

“...........”

“เค้าไม่น่ารักขึ้นหรอ?”

“...........”

“ไม่น่ารักหรอพี่ยูชอน”

“............”

“พี่ยูชอน~”

“.............”

“พี่ยูชอนๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆ”

“.............”

“ไม่น่ารักจริงหรอ” จุนซูทรุดคุกเข่าเกาะโต๊ะอีกครั้ง มือบางยืนออกไปกุมมือซ้ายที่ยูชอนจับหน้ากระดาษไว้

ยูชอนหยุดเขียนเพราะตกใจแว้บหนึ่ง แค่เพียงเสี้ยววินาทีเท่านั้น
เค้ากลืนน้ำลายอึกใหญ่ลงคอ ก่อนจะเขียนงานต่อ

“ตอบเค้าหน่อยสิ”

“.............”

“ถ้าไม่ตอบเค้าจะจุ๊บมือพี่นะ”

“.............”

“เค้าจุ๊บจริงๆนะ” ในขณะที่จุนซูกำลังดับตัวเองขึ้น ร่างสูงก็ตอบกลับมาทันทีทันใด

“อืม น่ารัก น่ารักสิ”

“พี่ชมว่าเค้าน่ารัก แต่ตาพี่เอาแต่มองกระดาษคดีลูกความพี่เนี่ยหรอ” จุนซูปล่อยมือร่างสูง แล้วลุกขึ้นยืนด้วยใบหน้ามู่ทู่

พี่ยูชอนไม่สนใจจะมองหน้าเค้าสักนิดเดียวเลย ทั้งที่มาหาพี่ยูชอนเป็นคนแรกแท้ๆ แล้วไอ้หุ่นเนี่ยก็ลดเพื่อพี่ยูชอนทั้งนั้น
ความตั้งใจของเขามันคงไม่เคยมีความหมายเลยสินะ หึ! .

ในขณะที่ดวงตาใสเอ่อคลอด้วยน้ำตากำลังมองตัดพ้อไปยังคนที่ก้มหน้าก้มตาเขียนงานอะไรก็ไม่รู้อยู่นั้น คุณทนายก็ถอนหายใจออกมาเบาๆ เขาเขียนงานต่ออีกเล็กน้อยก่อนจะพับแฟ้มลงแล้วเงยหน้ามองจุนซูเต็มตา พร้อมรอยยิ้มยิ้มบางๆ

“น่ารักสิ จุนซูน่ารักขึ้นมาก และจะน่ารักกว่านี้ ถ้าน้องหายขี้แยนะรู้มั๊ย”

“เค้าไม่ได้ร้องไห้สักหน่อย ตัวมาว่าเค้าขี้แยได้ไง มั่วอ่ะ” จุนซูว่าพลางเดินเข้าไปหายูชอนพร้อมยกแขนร่างสูงมาวางบนหัวตัวเอง “พูดใหม่อีกทีสิ ประโยคเมื่อกี้อ่ะ”

“อื้มมม ใช่แล้วล่ะ จุนซูของพี่น่ารักขึ้นตั้งเยอะ... น่ารัก....จนพี่เกือบจำไม่ได้เลย.... ยินดีต้อนรับกลับมานะน้องพี่ ..... พอใจรึยังไอ้ตัวเล็ก” คุณทนายลูบลงบนผมของคนตัวเล็กอย่างทะนุถนอม จะให้พูดอีกร้อยครั้งก็ได้ เพราะจุนซูน่ารักขึ้นจริงๆ

จุนซูกลั้นน้ำตาเอาไว้แทบไม่อยู่ ฝ่ามืออุ่นที่จุนซูโหยหาและไม่เคยลืมตลอด3ปีที่ผ่านมา
กลับมาคราวนี้ยังไงผมก็ต้องพิชิตใจพี่ให้ได้เลยพี่ยูชอน


คนตัวเล็กที่ก้มหัวอยู่คงไม่รู้ว่าสายตาที่ยูชอนมองนั้นเป็นเช่นไร....
แววตาที่เต็มไปด้วยความรักมากมายและความเศร้าที่ปะปนอยู่นั้นทะลักออกมาจากสายตาร่างสูงอย่างปิดไม่มิด


“ถ้าไม่มีสองคำสุดท้ายมันจะดีมากเลยอ่ะพี่” จุนซูถอยหลบพร้อมหยิบมืออุ่นออกจากหัวตัวเอง เสียงแหลมๆพูดในขณะที่ยิ้มไปพร้อมๆกับจัดทรงผมเพื่อปิดอารมณ์มากมายที่กำลังตีตื้นเต็มอกเล็กๆนี้

“สองคำไหน” ยูชอนลอบมองตั้งแต่หัวจรดปลายเท้าของจุนซู แม้ใบหน้าของเขาจะไม่ได้แสดงอะไรออกไปมากกว่าการยิ้มอย่างอบอุ่น แต่เครื่องในเขาน่ะ มั่นสั่นไปหมดแล้ว


น่ารัก
น่ารักจริงๆ
น้องพี่น่ารักขึ้นมาก
ถ้าไม่เกรงใจจะกอดให้จมอกไปเลย



“ก็คำว่า”น้องพี่”ไงล่ะ” ยูชอนชะงักไป เขาเงยหน้าขึ้นมองและเขาก็ได้สบตายตาจุนซูเขาเต็มๆ ยูชอนหุบยิ้มลงก่อนจะหลบสายตา

“.........”

“ถ้าพี่ใช้คำว่า”จุนซูของพี่”แทนคำนี้เหมือนประโยคหน้าจะดีมากเลย”

“กลับบ้านก่อนดีมั้ยจุนซู เดี๋ยวพี่โทรเรียกไอ้ยุนให้มารับ” ยูชอนตัดบท
มาถึงตอนนี้ ถ้าไม่ส่งน้องกลับบ้าน คำพูดที่ผมเก็บงำเอาไว้ในอกนี้ได้โพลงออกไปหมดแน่ๆ

“ไม่ต้องหรอก เค้ากลับเองได้ งั้นเค้าไปก่อนนะ เดี๋ยวเค้าจะมาหาพี่ใหม่” ร่างเล็กโค้งตัวให้ยูชอนก่อนจะวิ่งดุ๊กๆไปที่ประตู คุณทนายมองตามหลังร่างเล็กด้วยสีหน้าที่อธิบายไม่ถูก แต่แล้วก็ต้องตกใจ ดวงตาทรงสเหน่นั้นเบิกกว้างขึ้นอีกเล็กน้อย เมื่อจุนซูหันมาพูดเสียดังว่า “อปป้า ซารังเง” พร้อมทำท่าหัวใจดวงโตด้วยการวาดมือขึ้นไปปักอยู่กลางหัว


ไอ้เด็กนี่มันซนจริงๆ ขี้เล่นไม่เปลี่ยนเลย...
แล้วอปป้า มันใช้กับผู้หญิงไม่ใช่เรอะ...
( *ผู้ชายจะใช้คำว่าฮยอง)





_____________________ Walking with boy in spring♡





ที่ไม่อยากสบตาจุนซู เพราะกลัวว่าน้องจะรู้ว่าผมกำลังคิดอะไร ผมไม่อยากให้ใครรู้ทั้งนั้น ความรู้สึกที่เป็นแบบนี้
ที่ไม่อยากจะตอบ เพราะกลัวว่าเสียงที่หลุดออกไปนั้นมันจะสั่น คิดถึงจะแย่ ได้ยินแค่เสียงของจุนซูหัวใจของผมเหมือนจะหลุดออกมา
ผมพยายามจะควบคุมตัวเอง ทำเป็นไม่เห็นไม่เห็น ไม่รับรู้ น้องจะได้เลิกมาที่นี่ ผมไม่อยากให้น้องต้องไปในที่ห่างสายตาอีกแล้ว

10กว่า ปีมาแล้ว ที่ผมกับไอ้ยุนโฮพี่ของจุนซูสนิทกันมา เราผ่านอะไรต่างๆมาด้วยกันมากมาย เราไม่เคยมีความลับต่อกัน มันรู้ว่าผมเป็นยังไง ใช้ชีวิตยังไง ใครบ้างที่เคยเป็นแฟนผม ผมจีบคนเหล่านั้นยังไง มันรู้ทุกเรื่องที่ผมทะเลาะกับแฟน และมันก็เป็นคนคอยแก้ปัญหานั้นมาตลอด

จนในที่สุด อยู่ๆจุนซูที่ผมเคยไปรับไปส่งตั้งแต่เด็ก ขนาดอาบน้ำให้น้องก็เคยมาแล้ว ตอนน้องครบ 1 ขวบ ผมก็ปาไป 15 แล้ว จุนซูที่อายุครบ 18 ไปหมาดๆเดินมาถือช่อดอกไม้เข้ามา คุกเข่าสารภาพรักกับผมในวันวาเลนไทด์เมื่อ 4 ปีที่ก่อน ที่ห้องทำงานผมแห่งนี้ น้องขอให้เราลองมาคบกันดู มันกำลังจะเป็นไปได้ด้วยดี ถ้าไอ้ยุนไม่เข้ามาเสียก่อน มันจูงจุนซูกลับบ้านไป แล้วโทรมานัดผมออกไปเจอกัน

ความคิดผมตอนนั้น ผมก็บอกมันไปตามตรงว่าผมไม่ได้คิดจะรับรักน้องหรอก ผมก็เห็นน้องเป็นแค่น้องคนนึง มันตบบ่าผมแล้วยิ้มออกมา มันพูดว่ามันไว้ใจ และไม่ใช่ว่าผมไม่ดี แต่จุนซูเด็กมหาลัย ไม่เหมาะกับคนวัยทำงานอย่างเรา ผมก็ยิ้มรับและย้ำกับมันอีกครั้งว่าวางใจได้เลย ผมไม่มีทางรักจุนซูแน่ๆ พอพูดจบไอ้ยุนมันก็ยกโทรศัพท์ขึ้นมากรอกเสียงทุ้มๆของมันลงไปว่า ..... “น้องได้ยินแล้วใช่มั้ย”

หลังจากวันนั้น จุนซูก็ยังมาออฟฟิตผมทุกวัน ไม่รู้ว่าแอบไอ้ยุนมาหรือเปล่า น้องซื้อนู่นซื้อนี่มาฝากบ้าง มานั่งดูผมทำงานบ้าง เอางานที่มหาลัยมาทำบ้าง ผมไม่รู้หรอกว่ามันคือแผนของน้องที่หาเรื่องมาเจอกับผม จนกลายเป็นว่าเราได้คุยกันทุกวัน การได้อยู่กับน้องทำให้ผมหัวเราะและมีความสุขโดยไม่รู้ตัว จุนซูชอบหยอดมุขน้ำเน่าใส่ผม แบบโยคคำถามมา ให้ผมตอบจนกว่าจะเข้าข่าย แล้วก็ยิงมุขใส่ อารมณ์ว่าปูทางเองชงเองอะไรแบบนั้นเลย และผมก็ไม่เคยคิดว่าตัวเองจะตกหลุมรักน้อง จนวันเกิดของผม….

ทั้งวันนั้นผมโดนไอ้ยุน กับชางมินจองตัวไปโดยปริยาย วันนั้นเราไปเที่ยวต่างจังหวัดกัน ไอ้ยุนหนีบแจจุงเมียมันไปด้วย กลายเป็นว่าทั้งบ้านเหลือจุนซูอยู่คนเดียว แต่พอมาถึงบ้านน้องกลับไม่อยู่

เป็นวันแรกในชีวิตเลยที่ผมรู้สึกร้อนใจมากขนาดนี้ เราแยกกันตามหาน้องจนทั่ว จนโทรศัพท์ผมดังขึ้นมา หน้าจอโชว์เบอร์จุนซู ผมกรอกเสียงลงไปอย่างโมโหสุดๆ ตอนรู้ว่าน้องเมา

.
.
.


“ฮัลโหล จุนซูนั่นนายอยู่ไหนน่ะห๊ะ!”

“พี่ยูชอน มารับค้าวโหน่ยยยย”

“อย่าเพิ่งกลับสิจุนซู เรายังไม่ได้มาสนุกกันเลย” เสียงผู้ชายอีกคนที่ดังแทรกเข้ามา ผมมือกำโทรศัพท์แน่น และพยายามข่มอารมณ์โกรธสุดๆ

“เอามือออกไปนะ” น้องคงพูดกับผู้ชายคนนั้น สมองผมคิดไปต่างๆนานาว่ามันกำลังทำอะไรจุนซูของผม

“ผมอยู่ร้านเซียติกฮะพี่ยูชอน มารับผมเร็วๆน้าาาาา”


แล้วสายก็ตัดไป ผมเหยียบคันเร่งเกือบมิด ยิ่งในเวลาตีหนึ่งรถในถนนไม่มีด้วยแล้ว ผมไม่รู้เลยว่าผมขับเร็วขนาดไหน ไอ้ร้านนั่นอยู่ไกลจากที่ผมมาตามหาน้องเยอะ สติตอนนั้นมีแค่ต้องไปรับจุนซูให้เร็วที่สุดเท่านั้น

ตอนมาจอดรถข้างหน้า เดาว่าไอ้สัตว์นรกที่พยุงจุนซูนั่น คงเป็นมันแน่ที่ชวนน้องมา พอลงจากรถ ผมก็อดไม่ได้ที่จะด่ามัน ส่วนน้องพอเห็นผมก็กว้างแล้วโถมตัวมากอดคอ ฝังหัวลงกับอกผมทันที ผมพยุงน้องไว้ด้วยมือข้างเดียว และข่มอารมณ์อย่างหนักไม่ให้ตั้นหน้าไอ้ตัวที่ยืนอยู่ตรงข้าม ผมถอนหายใจหนักๆ ก่อนจะเดินกลับขึ้นรถตามเสียงบอกงุ้งงิ้งของคนเมา

คืนนั้นผมไปส่งน้องที่บ้าน แล้วยังไงไม่รู้ น้องส่งข้อความมาบอกผมว่าอีก 2 วันน้องต้องไปออสเตรเลีย นั่นเป็นข้อความสุดท้ายที่ได้รับจากน้อง วันที่จุนซูไปผมก็ไม่ได้ไปส่ง เพราะอยู่ดีๆก็มีเคสคดีเค้ามา โทรกลับไปหา เบอร์ก็ถูกปิดใช้งานไปแล้ว

แล้วก็มารู้ทีหลังจากแจจุง ว่าคืนนั้นน้องเมา น้องไปดื่มเพราะน้อยใจที่ไอ้ยุนมันห้ามไม่ให้ไปเที่ยวด้วยกัน แล้วก็สารภาพกับไอ้ยุนไปหมดเปลือก ว่ารักผมมาก ทำยังไงคงตัดใจไม่ได้ และไม่คิดจะตัดใจ เช้าวันต่อมาวันที่ผมได้รับข้อความ เป็นวันที่ไอ้ยุนมันโยนตั๋วเครื่องบินใส่หน้าน้อง บอกให้น้องไปอยู่กับญาติที่นู่น ถ้าไม่ไปจะตัดขาดความสัมพันธ์พี่น้องทิ้ง

ยุนโฮเป็นคนมองการศึกษาสำคัญมาก มันทำแบบนี้เท่ากับบังคับให้น้องลาออกจากมหาวิทยาที่นี่ไปโดยปริยาย ผมเลยรู้เลยว่าไม่มีทางเป็นไปเลยสำหรับผมกับจุนซู

ทุกวันหลังจากนั้นผมกลับพบว่าผมรักน้องไปแล้ว ผมเหงา และคิดถึงจุนซูมาก ยุนโฮยังคงกีดกันทุกทาง และน้องก็คงพยายามทำใจเองด้วย ผมไม่เคยได้เห็นรูป หรือได้ยินเสียงของจุนซูจากนั้นเป็นต้นมา มีก็แต่แจจุงที่แอบมาเล่าเรื่องเล็กๆน้อยให้ฟัง ตอนที่เรามาเจอกันเท่านั้น



.....แต่ตอนนี้น้องกลับมาแล้ว.....
คราวนี้ผมก็ไม่รู้เลยว่าจะห้ามใจตัวเองยังไงให้อยู่


“เฮ้อออออ ไอ้ยูชอนเอ้ยยยยยยย”
ร่างสูงถอนหายใจดัง คลายปมเน็กไทด์ออกเล็กน้อย ก่อนจะพาตัวเองออกจากห้องทำงาน





_____________________ Walking with boy in spring♡





“พี่ยูชอน... อ่ะ เค้าทำ...เอ๊ย!.....ซื้อมาให้” สร้อยขอมือเม็ดหินสีดำวางลงตรงหน้ายูชอน เขาไม่พูดอะไร แต่มือหนาเอื้อมออกไปดึงมือเล็กนั้นให้เข้ามาใกล้ ก่อนจะถกแขนเสื้อจุนซูขึ้น
บนข้อมือเล็กนั้น ก็มีข้อมือแบบที่ให้เขาสวมอยู่ ต่างก็เพียงว่ามันเป็นสีน้ำตาลเท่านั้น

“โห่ยพี่อ่ะ เค้าไม่ได้ทำ...เอ๊ย! ซื้อมาคู่กันหรอก ความจริงอ่ะ ซื้อใส่คนเดียว แต่เหลือบไปเห็นอันนี้ปุ๊บ แล้วคิดถึงพี่ไง” จุนซูยิ้มแกนๆเมื่อถูกยูชอนจับได้ มือเล็กพยายามบิดข้อมือออกจากการกอบกุม แล้วรีบถกแขนเสื้อลงมาปิดเอาไว้ดังเดิม

“เอากลับไปซะ แล้วพี่บอกแล้วไง ว่าถ้าไม่จำเป็นก็ไม่ต้องมา” ยูชอนเปล่งเสียงออกมาเรียบๆ ไม่ได้มีความยินดียินร้ายแม้แต่น้อย เขาหยิบสร้อยข้อมือเก็บใส่กล่องของมันก่อนจะจับยัดใส่มืออีกฝ่าย

ของแบบนี้ถ้าเกิดใส่แล้วโดนไอ้ยุนจับได้ล่ะก็ ผมตายแน่ๆ

“ทำไมพี่ต้องไล่เค้าด้วย เราไม่เจอกันตั้งนานนะ” คนตัวเล็กพูดออกมาอย่างตัดพ้อ

“พี่ต้องทำงานนะจุนซู น้องมาแล้วพี่ไม่มีสมาธิเลย”

“เพราะหัวใจพี่ต้องทำงานหนักใช่มั๊ยฮะ คิคิคิ งั้นตอนข้าวเที่ยง เวลานั้นเป็นของผมนะตกลงมั้ย” เสียงเล็กเอ่ยออกมาอย่างรื่นเริง แม้หัวใจเขาจะเจ็บปวดอยู่นิดๆก็ตาม แต่เขาจะต้องเข้มแข็งไว้ ไม่งั้นก็จะอดมาห้องพี่ยูชอนอีกแน่ๆ

ช่างเป็นคนที่ปรับอารมณ์ได้เร็วจนตามไม่ทัน ไอ้คำเสี่ยวๆที่คนตัวเล็กพูดเล่นนี่ ก็คงไม่รู้หรอกครับว่าผมเป็นอย่างนั้นจริงๆ ไม่เชื่อลองมาจับหัวใจผมตอนนี้ดูสิครับ จะกระเด็นทะลุกระดูกซีกโครงออกมาแล้ว

“ตอนเที่ยงพี่ก็ไม่ว่าง น้องไปกินข้าวกับเพื่อนเถอะ หรือถ้าน้องไม่มีเพื่อน ซื้อไปกินร้านแจจุงก็ได้นะ”

“ผมไม่ได้ต้องการคนอื่น ผมต้องการแค่พี่เท่านั้น”

“..................”

ทั้งห้องตกอยู่ในความเงียบ มันทำให้จุนซูฟุ้งซ่านมาก อารมณ์ดีกันไปหมด ทั้งๆที่พยายามปลอบใจตัวเองเหมือนที่เคยทำว่ายูชอนแค่ยุ่งมากเท่านั้น แต่ครั้งนี้มันข่มอารมณ์น้อยใจไม่ลงจริงๆ ทำไมพี่ยูชอนถึงต้องปฎิเสธกันมากขนาดนี้

“โอเค ได้เลย ผมจะไม่มาที่นี่อีก ไอ้ข้อมือนี่ไม่อยากได้ก็ทิ้งมันไปเลยสิฮะ ผมไม่มีใครจะเอาไปให้หรอก” มือบางปากล่องใส่ข้อมือลงถังขยะข้างโต๊ะ ก่อนจะเดินปึงปังออกไป

สุดท้ายเขาก็ทำไม่ได้....
คำพูดผลักไสของยูชอน คิมจุนซูคนนี้ไม่สามารถจะทำเป็นเข้มแข็งได้จริงๆ

ยูชอนรู้ว่าน้องเสียใจ แต่เขาไม่รู้ว่าควรจะทำอย่างไร ถ้าปล่อยให้จุนซูทำแบบนี้ สุดท้ายทั้งคู่ก็จะเจ็บตอนที่ต้องแยกจากกัน.....สู้ทำร้ายน้องให้ผมได้มองน้องอยู่ใกล้ๆแบบนี้ยังจะดีกว่า

.
.
.


หลังจากจุนซูกลับไปสักพัก ไอ้ชางมินก็มา ...
ไอ้นี่หลังๆนี่มาหาผมบ๊อยบ่อย ไม่รู้ไอ้ยุนสั่งมันมาสอดแนมรึเปล่า

“ไอ้ยูชอน ไปทำอะไรจุนซูว่ะ” คำถามแรกที่แปลกไปจากทุกที ปกติมันจะมากวนตีนผม แล้วชวนไปกินข้าวด้วยกันมากกว่า

“มึงรู้ได้ไง”

“ก็กูไปอยู่ร้านแจจุงมาอ่ะดิ่ นี่จุนซูงี้หน้าหงิกเป็นตูดเลย บ่นแต่เรื่องมึงให้ฟังเนี่ย กูขอตัวออกมาก่อน กะจะมาลากมึงไปกินกลัวมึงอดข้าวอีก”

“อ่าวแล้วไอ้ยุนมันไม่ได้นั่งเฝ้าเมียมันหรอวะ จุนซูไปบ่นที่นั่นเดี๋ยวได้กลับไปออสอีก”

“ไม่อยู่หรอก เห็นแจจุงบอกมันไปคุยงานกับลูกค้ามัน”

“เออ ดีไป”

“ดีอะไรล่ะมึง กูล่ะสงสารน้องนุ่ง เพื่อนกูมันก็ปากหนักเกิ๊น มึงจะไปพูดทำร้ายจิตใจ ไล่น้องทำไมนัก รักก็บอกว่ารักดิ่วะ”

“เฮ้ยบ้า ฉันก็มองจุนซูเป็นน้องคนนึง”

“อ๋อหรอออ แล้วตอนนั้นใครแม่งโทรเรียกกูไปเมาด้วยก็ไม่รู้ เหอะ!....” ชางมินถอนหายใจหนักๆก่อนจะสะบัดหน้าหนี อยากจะตะโกนใส่หน้าไอ้ยูชอนเหลือเกินว่าแค่มึงอ้าปากกูก็เห็นลิ้นไก่มึงแล้วครับเพื่อน

“ว่าแต่นั่นอะไร เห็นลูบนานละ จะใส่ก็ใส่ดิ่ นั่งลูบอยู่ได้” ชางมินเพยิดหน้ามาที่กำไลลูกปัดหินสีดำของจุนซู เมื่อเขาเห็นเพื่อนนั่งลูบมันไปมา
....เอ่อ ผมเก็บมาจากถังขยะแหละครับ จุนซูทำให้ทั้งที ทิ้งไปเสียดายแย่

“แหม ของน้องจุนซูอ่ะสิมึง ใส่ๆเข้าไปดิ่ น้องจะได้ดีใจ” หลังจากผมวางข้อมือของน้องลงข้างๆโต๊ะ ไอ้ชางมินมันก็ฉกไปดูทันที มันคงจะเห็นข้อมือน้องแล้วเหมือนกัน ถึงได้มานั่งทำหน้ารู้ดีแบบนี้ มันยิ้มแล้วจัดการกดมือผมลงกับโต๊ะ ใส่ข้อมือให้อย่างรวดเร็ว

“มึงงง ไม่เอา เดี๋ยวไอ้ยุนเห็น” ยูชอนพูดพร้อมพยายามจะสะบัดมือให้หลุดจากการล็อคของชางมิน

“เห็นแล้วไงวะ มึงก็บอกไปดิ่ว่าน้องให้มา”

“ป้ามึงดิ่ บอกไปกูว่ามันมาวางระเบิดบ้านกูแน่ๆ คิดจะแอ้มน้องมันอ่ะ”

“มึงจะไปกลัวอะไรนักวะยูชอน อมพะนำไว้ทำไม ถ้ามึงรักน้องจริง ไอ้ยุนทำอะไรไม่ได้หรอก”

“เฮ้อออ มันยากกว่านั้นมึง มึงก็รู้ไอ้ยุนเป็นยังไง”

“เออๆ ช่างมึงเหอะ ไปแดกข้าวแก้เครียดดีกว่า ปะมึง” มันพูดเปลี่ยนเรื่องเมื่อจัดการใส่ข้อมือให้ผมเสร็จ




นี่ตกลงแล้วไอ้ยุนจ้างมาสอดแนม หรือน้องจ้างมันเป็นผู้ช่วย
ผมเริ่มไม้ค่อยแน่ใจแล้ว






_____________________ Walking with boy in spring♡






“พี่ยูชอนนนนนน” จุนซูวิ่งดุ๊กๆเข้ามาเกาะไหล่ของผม ดูเหมือนไอ้ตัวเล็กจะลืมไปแล้วว่าเมื่อวานตอนโกรธพูดอะไรเอาไว้ แต่อย่างไรก็ตามผมก็ยังต้องรักษาระยะห่างของเราเอาไว้อยู่ดี

“อะไรจุนซูพี่บอกแล้วไง ว่าไม่มีธุระอย่ามา” ยูชอนยังคงรักษากฎของตัวเองไว้ได้ดี


หนึ่ง...ห้ามหันไปมอง
สอง….ตอบให้เสียงราบเรียบที่สุด หากใส่อารมณ์รำคาญนิดๆด้วยจะดี


แม้ผมจะไล่น้องเหมือนไม่รู้สึกอะไร แต่ความจริงผมก็เป็นห่วง อยากจะหันไปพูดกับน้องดีๆ ว่าถ้าน้องมาทุกวัน ถ้าวันนึงเกิดโป๊ะเชะกับไอ้ยุนเข้า คงมีแค่คำว่าซวยกับซวยเท่านั้น

“เค้ามีธุระไง นี่เค้าจะมาฟ้องว่าเค้าโดนลัดคิว พี่มาว่าความให้เค้าหน่อยสิ” สิ้นเสียง ยูชอนก็ลืมกฎข้อหนึ่งไปทันที

ปากเชิดๆสีผมพูสุขภาพดีขมุบขมิบขอร้องออกมา พร้อมกับทำหน้าตาหน้าสงสารใส่ ผมเกือบจะหลุดหัวเราะออกมาแล้ว จุนซูช่างสรรหาธุระเสียจริงๆ แล้วธุระของน้องมันน่ารักมากมากเสียด้วย

แต่อย่างไรก็ตาม......

“ไร้สาระน่าจุนซูกลับไปเถอะ” เขายังคงรักษากฎข้อสองเอาไว้ได้ ยูชอนสะบัดมือไล่ ก่อนจะก้มลง(แกล้ง)ทำงานอีกครั้ง



ถึงจะเป็นแบบนั้น ร่างสูงคิดว่าจุนซูคงจะเสียใจไม่น้อย
แต่เขาก็ไม่รู้ว่าทำไม.....
หลังจากวันนั้นจุนซู ก็หา ”ธุระ” มาเจอกันทุกวัน



“พี่ยูชอน เค้าจะมาฟ้องว่าโดนพี่ยุนโฮกีดกันออกจากคนรัก
“พี่ไม่รับว่าความฟ้องให้เพื่อน กลับไปเถอะ”

.
.

“พี่ยูชอน มีลูกค้าพี่แจจุงเปิดประตูมาโดนหัวเค้าอ่ะ โนเลยอ่ะ ดูสิ่
“ค่าจ้างพี่ชั่วโมงละ 3000 ดอลล่านะ จะจ้างมั้ย ว่ามาเลย”
“น้องนุ่งอ่ะ ฟรีก็ไม่ได้ชิ”

.
.

“พี่ยูชอน พี่แจจุงฝากกาแฟมาให้อ่ะ”

ผมรู้ที่หลังจากแจจุงว่าจุนซูเป็นคนขอร้องแกมบังคับให้แจจุงฝากกาแฟร้านตัวเองมา


.
.
.

“พี่ยูชอน พี่ชางมินบอกว่าวันนี้ให้ผมมาชวนพี่ไปกินข้าว”
“ขอโทษนะจุนซู แต่พี่มีเคสด่วนพอดี กำลังจะโทรไปบอกชางมินเลย”

.
.

“พี่ยูชอน วันนี้พี่แจจุงกับพี่ยุนโฮไม่อยู่บ้าน ไปเที่ยวต่างจังหวัด ผมอยู่คนเดียว กลัวโจรเข้าบ้าน ขอไปนอนบ้านพี่ได้มั้ย”
“ไม่สะดวก เดี๋ยวพี่บอกชางมินให้ไปนอนเป็นเพื่อนแล้วกัน”
“พี่ชางมินไม่ว่าง ผมถามแล้ว”
“งั้นเดี๋ยวพี่ให้ยูฮวานไป”


.
.
.
.

มาวันนี้ธุระของจุนซูดูต่างออกไป....
เพราะมันได้กลายเป็นธุระของยูอนไปด้วยแล้ว....


“พี่ยูชอน เค้าโดนไอ้หัวหยอยมาปล้นจูบอ่ะ”

“มันเป็นใคร!”

“เพราะเค้าไม่ยอมไปกินข้าวกับมัน เค้าจะทำไงดี”

“มันเป็นใครห๊ะ!!”

“วันนี้เค้าก็เบี้ยวอีกแล้ว พรุ่งนี้เค้าโดนจุ๊บอีกแน่ๆเลยอ่ะ”

“จุนซู!!!” ยูชอนกดเสียงต่ำลงอย่างหงุดหงิด เพราะจุนซูไม่ยอมตอบคำถามเขาสักที

“พี่ยูชอนอย่าดุสิ .... เป็นพนักงานในร้านพี่แจจุงไง หัวหยอยๆอ่ะ” ให้มานึกหน้าตอนนี้ยูชอนก็นึกไม่ออกหรอก สมองเบลอไปตั้งแต่ได้ยินว่าจุนซูโดนจุ๊บแล้ว

“ไปจุนซู พี่จะว่าความให้เราเอง น้องไม่ต้องกลัวมันนะ พี่จะทำให้มันออกจากชีวิตน้องไปเลย”

“พี่ยูชอนใจเย็นๆก่อน ความจริงหัวหยอยก็เป็นคนดี ไปกินข้าวเป็นเพื่อนจุนซูหลายครั้งเลย ที่มาบอกพี่ยูชอน เพราะเค้าไม่อยากบอกพี่ยุนโฮ กลัวหัวหยอยโดนไล่ออก แต่เค้าไม่รู้จะทำไงดีอ่ะ เค้าไม่อยากโดนจุ๊บอ่ะ ฮือๆ” จุนซูพูดด้วยท่าทางหงอๆปนหงุดหงิด แขนเล็กยกขึ้นถูปากตัวเอง จนร่างสูงอดไม่ได้ที่ยกมือขึ้นไปหยุดการกระทำนั้นเพราะกลัวปากจุนซูจะช้ำไปเสียก่อน

“แล้วน้องชวนมันไปกินข้าวทำไม พี่คนอื่นก็มีเยอะแยะทำไมไม่ชวน” ยูชอนถอนหายใจแรง

“ก็พี่ยุนโฮก็ไปกินกับพี่แจจุง พี่ชางมินก็ไปกินกับพี่ เค้าก็ไม่เหลือใครไปกินเป็นเพื่อนสิ ทุกทีเค้าก็กินกับหัวหยอยในร้านพี่แจจุง แต่คราวนี้หัวหยอยชวนเค้าไปข้างนอก เค้าเลยไม่ไป เค้าควรทำไงดีพี่ยูชอน เค้าไม่อยากโดนจุ๊บ” จุนซูพูดซ้ำอีกรอบก่อนจะ เขยิบเข้ามาเกาะแขนยูชอนแน่น

“โอเค งั้นเที่ยงนี้เราซื้อข้าวไปกินด้วยกัน ไปกินที่ร้านแจจุงเลย เดี๋ยวพี่จัดการเอง” ร่างสูงลูบหัวคนตัวเล็กเบาๆหวังจะให้คลายความกังวลใจ และมันก็ช่วยได้เยอะทีเดียว

“แล้วพี่ชางมินล่ะฮะ”

“วันนี้มันไม่ว่าง ต้องดีลงานตอนเที่ยงพอดี”

พูดจบยูชอนก็คว้ามือจุนซูจูงออกไปด้วยกันทันที จุนซูที่ถูกจูง มองมืออุ่นที่กำลังจูงมือตัวเองอยู่ด้วยสายตาไม่อยากจะเชื่อ ดวงตาเรียวเล็กมองไล่ตั้งแต่มือที่กอบกุม ไปยังแขนที่ถูกทับด้วยสูทสีดำทันสมัย และแผ่นหลังกว้างที่กำลังเดินนำอยู่

มันนานมาแล้วที่ถูกยูชอนทำแบบนี้ นี่ไม่ได้แค่กุมมือ แต่เรากำลังจะไปด้วยกันแค่สองคน ในรถของพี่ยูชอน ความคิดเหล่านี้ทำจุนซูยิ้มหน้าบานไปตลอดทาง แต่ก็มีบ้างทีต้องเม้มปากกลั้นไว้เมื่อยูชอนหันมา



ผมอยากจะจูบลบรอยไอ้หยอยนั่นจริงๆให้ตาย
...คิดแล้วก็ได้แต่เหลือบมองคนข้างๆ แล้วเหยียบคันเร่งให้ถึงร้านแจจุงให้เร็วขึ้นก็เท่านั้น






_____________________ Walking with boy in spring♡






ร้านกาแฟเจโฮลิค

ยูชอนดันประตูร้านเปิดออกให้จุนซู ก่อนจะเดินโอบไหล่พาคนตัวเล็กไปยังที่นั่งริมกระจกใส ก่อนเขาจะวางถุงอาหารลงกับโต๊ะและเริ่มแกะแพ็คออก เขาบอกให้จุนซูไปเรียกไอ้หัวหยอยนั่นมานั่งกินด้วยกัน ซึ่งไอ้ท่าทางที่ยิ้มบางๆ ผงกหัวลงก่อนจะรีบร้อนลุกออกจากเก้าอี้ของจุนซูนั่น ทำเค้าไม่สบอารมณ์เล็กน้อย เมื่อกี้ตอนเดินเข้าไปพูดเรื่องปล้นจูบยังทำหน้าอย่างกับแบกโลกไว้อยู่เลย

ยูชอนรับรู้ได้ถึงสายตาที่กำลังจับจ้องมาตั้งแต่เข้าร้าน ผู้ชายตัวสูง ผิวขาว ตาเรียวโตเหมือนเหยี่ยว อายุคงพอๆกับจุนซูคนนั้น คงจะเป็นไอ้หัวหยอยที่จุนซูว่า แล้วก็ถูกต้องจริงๆ เมื่อจุนซูเดินไปหลังเค้าเตอร์ไปยินคุยกับมัน

เขาไม่ได้ยินหรอกว่าจุนซูพูดอะไร ก็คงจะชวนมากินข้าวด้วยกัน เพราะหน้าที่พยักพเยิด พร้อมกับชี้โบ้ชี้เบ้มาทางนี้ก็เดาได้ไม่อยาก แต่ไอ้หัวหยอยมันคงไม่อยากมาเพราะเห็นมันส่ายหัวกับทำปากขมุบขมิบอยู่ แล้วจุนซูก็พูดอะไรสักอย่างที่ทำให้มันหันไปยิ้มเจ้าเล่ห์ใส่ แล้วก็ยอมเดินตามแรงฉุดของจุนซูมา

มือเล็กดึงแขนไอ้หัวหยอยลากมากดไหล่ในให้นั่งลงตรงข้ามกับผม แล้วค่อยพาตัวเองมานั่งลงข้างๆกัน

“สวัสดี ฉันปาร์คยูชอน”

“ยินดีที่ได้รู้จักครับ ผมลีจงฮยอน”

ผมยื่นมือให้ไอ้เด็กจงฮยอนนั่นจับ มันก็ยื่นมาจับโดยดี ยิ่งมองใกล้ๆมันก็ยิ่งดูดี ถ้าตัดเรื่องที่จุนซูมาฟ้องผมออกไปผมก็อาจจะมองมันดีกว่านี้ ผมชวนให้ทุกคนลงมือกินก่อนจะลอบสังเกต มันก็คงเหมือนกัน ผมเห็นน้องกินไก่ในจานตัวเองหมดแล้ว เลยยกที่เหลือในจานของผมครึ่งนึงให้จุนซู หน้ามันกวนตีนหน่อยๆเวลายกยิ้มมุมปากอย่างในตอนนี้ มันหันมองหน้าผมก่อนจะหันไปจ้องจุนซู ไม่รู้หรอกว่าทั้งคู่มีความลับอะไรกัน แต่ให้ท่าทางลุกลี้ลุกลนของจุนซูนี่ทำผมหงุดหงิดนิดหน่อย

“เอ่อ พี่ยูชอน เดี๋ยวเค้าไปยกน้ำมาให้ดีกว่า คุยกับไอ้หยอย เอ้ยจงฮยอนไปก่อนนะ”

“คุณมีอะไรหรือเปล่าครับ เห็นจุนซูบอกว่าคุณมีเรื่องจะคุยกับผม”

“นายเป็นใคร ต้องการอะไรจากจุนซู ถ้านายคิดจะมาเล่นกับความรู้สึกเค้าละก็ ฉันขอเตือนให้เลิกซะ”

“แล้วคุณเป็นใครล่ะ คิดจะมาเล่นกับความรู้สึกจุนซูรึเปล่า ผมก็ขอเตือนให้คุณเลิกให้ความหวังเค้าเหมือนกัน”

ยูชอนสูดหายใจเข้าเต็มปอด เขาพยายามสงบสติ เตือนตัวเองว่าเขาสามสิบแล้ว จะมามีเรื่องกับเด็กมันไม่ควรเลย เค้าพยามแล้ว พยายามแล้วจริงๆ…..

ยูชอนลุกขึ้นยืนคว้าคอเสื้อคนตรงข้ามให้ลุกขึ้นมา ท่าทีของจงฮยอนไม่เปลี่ยนไป รอยยิ้มเจ้าเล่ห์กวนตีนที่กำลังมองหน้าเขา เด็กหนุ่มสบตาท้าทาย สายตายียวนนั้น ทำให้ยูชอนเริ่มกำหมัดแน่น

“พี่ยูชอน จะทำอะไรน่ะ ใจเย็นๆก่อนสิฮะ อย่าสู้กันนะ” จุนซูที่ออกมาจากหลังเค้าท์เตอร์หลังจากไปง่วนทำน้ำตะโกนอย่างตกใจ และเสียงจุนซูเตือนสติของยูชอนได้อย่างชะงัก เขาเหวี่ยงแขนปล่อยคอเสื้ออีกฝ่าย เสียงทุ่มพูดรอดไรฟันออกมาใส่หน้าเด็กหนุ่มก่อนจะนั่งลง

“ฉันขอให้นายหยุดสิ่งที่นายคิดจะทำทั้งหมดตอนนี้ซะ”

“คงยากครับ” จงฮยอนยักไหล่ก่อนจะนั่งลง ในเวลาเดียวกับที่จุนซูเดินมาถึงโต๊ะพอดี

“ใจเย็นๆ นี่น้ำ เอาไปดื่มซะ” จุนซูแจกแจงวางแก้วไว้ที่หน้าของทั้งคู่ ยูชอนจ้องจงฮยอนด้วยสายตาเคียดแค้น ในขณะนี่อีกฝ่ายยังคงมองพี่ยูชอนของเขาด้วยท่าทีสบายๆ

“นายไม่ได้หาเรื่องพี่ยูชอนใช่มั้ยฮะ จงฮยอน นายเด็กกว่าเค้านะ ขอโทษเค้าสิ” มือเรียวผลักไหล่ที่เต็มไปด้วยกล้ามเนื้อนั่น แต่งจงฮยอนไม่ได้ตอบโต้ เขายังนั่งนิ่งสบตายูชอน ยูชอนเองก็เช่นกัน แล้วก็เป็นจงฮยอนที่ละสายตาออกมาก่อน เขาถอนหายใจ ก่อนจะคว้ามือจุนซูที่กำลังดันไหล่อยู่มาจับก่อนจะลุกยืนขึ้น

“จงฮ....”

“นายเตรียมตัวโดนฉันรุกหนักได้เลย คิมจุนซู” หน้าหล่อเหลายื่นเข้ามาคล้ายจะกระซิบข้างหู แต่ถึงจะเป็นอย่างนั้นยูชอนกลับได้ยินเสียงของเขาชัดเจน สายตาคมดังเหยี่ยวเหลือบมองมาทางยูชอน ก่อนจะเหยียดยิ้ม และฟังจมูกโด่งๆลงกับแก้มนิ่มในที่สุด

“ฮืออออ พี่ยูชอนนนน เค้าโดนไอ้หยอยหอมแก้มมมม”






_____________________ Walking with boy in spring♡






หลังจากยูชอนเจอช็อตหอมแก้มอย่างเต็มตา วันนั้นแก้มนุ่มๆจึงโดนยูชอนฟัดจนช้ำ หยุดได้ก็ตอนชางมินโผล่มาทำหน้ากรุ้มกริ่มตรงหน้า จากนั้นก็โดนล้อกันไปทั้งสองคน คนแก่ไม่เท่าไหร่ ผ่านอะไรมาเยอะเลยเก็กขรึมได้สบายๆ แต่จุนซูนี่สิ หน้าแดงเป็นมะเขือเทศไปเลย
ตอนนั้นทำไมไม่รู้ ยูชอนอยากจะขอบคุณชางมินจริงๆ ที่ทำให้เขาเห็นจุนซูเขินหน้าแดงขนาดนี้

เพราะน้องน่ารัก น่ารักมากๆ มากมาก ทำไมถึงน่ารักได้ขนาดนี้นะ คิมจุนซู!

.
.
.

“คุณโอ จ้างสถาปนิกให้ผมหน่อย ผมอยากจะเปลี่ยนแบบห้องทำงานนิดหน่อย ผมว่าตอนนี้มันดูทึบๆน่ะ เอาเป็นว่าจ้างมาแล้วกัน อ่อ เหมือนจะมีกระเบื้องดีดขึ้นมาแถวๆหลังโซฟาด้วย ยังไงคุณเรียกช่างมารื้อปูใหม่ได้เลยนะ”

“ค่ะ คุณปาร์ค ดิฉันจะจัดการให้ค่ะ”

“แล้วก็....”

“ค่ะ ดิ่ฉันจะไม่ลืมกำชับว่าให้เสร็จเร็วที่สุด”

“ไม่ใช่ครับ ผมกำลังจะบอกว่าค่อยๆทำได้เลยผมไม่รีบ ช่วงที่ซ่อมห้อง คุณกับผมก็ติดต่องานผ่านทางอีเมลแล้วกัน อ้อ..ถ้ามีเรื่องด่วนโทรเข้าเบอร์มือถือผมได้เลยนะครับ”

“ค่ะ คุณปาร์ค”

“งั้นผมไปก่อนละ พอดีต้องไปเฝ้า... เอ่อ เอาเป็นว่าผมไปก่อนแล้วกัน”


ผ่านมาหนึ่งอาทิตย์แล้ว ที่ยูชอนย้ายห้องทำงานมาอยู่ที่ร้านกาแฟแจจุง และทุกครั้งที่จุนซูเข้าร้านมา ยูชอนก็จะเลิกทำงานของเขาแล้วหันมาให้ความสนใจจุนซูทันที (ต่างจากวันแรกที่เจออย่างสิ้นเชิง) การกระทำที่ไม่เคยเป็นมาก่อน อย่างการฉุดให้มานั่งข้างๆ เช็ดปากให้ตอนที่จุนซูกินกาแฟเลอะ หรือแม้กระทั่งการนั่งจ้องหน้าพร้อมยิ้มน้อยๆโดยไม่พูดอะไร

ไอ้หยอยที่บอกจะรุกหนักทำแค่หน้ายิ้มกวน ดึงแก้ม กับแอบจับมือตอนจ่ายเงินเองนะ
แต่คนที่เอาแต่เมินมาหลายปี ทำไมจู่โจมหนักแบบนี้ !
ไม่ชอบเลยอ่ะ ทำไมพี่ยูชอนเป็นแบบนี้ไปได้นะ!
มันก็ดีอยู่ แต่มันเขิน
เขินจะตายอยู่แล้ว

“พี่ยูชอนพอแล้ว หน้าเค้าพรุนไปหมดแล้วมั้งเนี่ย กินเข้าไปสิกาแฟตัวเองอ่ะ มาจ้องหน้าเค้าอยู่ได้!!” จุนซูพูดพร้อมดันแก้วกาแฟของยูชอนเข้าไปให้

“ก็หน้าจุนซูน่ามอง พี่ก็เลยอยากมอง”

“แต่พี่ทำแบบนี้มาหลายวันแล้วนี่ ไม่เบื่อรึไง”

“ที่เมื่อก่อนจุนซูมองพี่นานๆ พี่ยังไม่ว่าจุนซูเลย ตอนจ้องหน้าพี่จุนซูเบื่อมั้ยล่ะ” ร่างเล็กส่ายหน้าแรงก่อนจะพูดต่อ

“แต่ตอนเค้าสบตาพี่ก็หลบแล้วก็แกล้งก้มทำงานทุกที แต่เค้าไม่มีอะไรทำนี่ งานมองหน้าแล้วอมยิ้มแบบที่พี่กำลังทำมันเป็นหน้าที่เค้านะ! “ พอจุนซูจบประโยค จากก่อนหน้าที่อมยิ้ม ยูชอนกลับหลุดหัวเราะออกมาเสียงดัง

“มันเป็นหน้าที่ของจุนซูหรอ โอเค ฮ่าๆๆๆ นายนี่มัน ... จริงๆสิให้ตาย” ยูชอนยกมือขึ้นมาปิดปากหัวเราะ เมื่อเห็นจุนซูทำหน้างอนๆ เขาพยายามเปลี่ยนจากการหัวเราะเป็นยิ้มกว้างๆแทน ยูชอนใช้นิ้วชี้ถูปลายจมูกพยายามเก็บอาการเขินปนเอ็นดูของเขา ในขณะที่จุนซูก็ยกมือจับผมหลังท้ายทอยแก้เกินเหมือนกัน

พวกเขาอาจจะได้นั่งเขินมองหน้ากันไปอีกสักพัก ถ้าไม่มีมาร..
เอ้ย! …. ตัวขัดขวางความสุขโผล่มาเสียก่อน

“ขนมเค้กได้แล้วไอ้ตัวเล็ก” จงฮยอนวางจานลงกับโต๊ะ ก่อนจะลากเก้าอี้โต๊ะข้างๆมานั่ง แล้วตักคำแรกป้อนให้จุนซู แบบจ่อช้อนพร้อมขู่ต่อหน้ายูชอนเลย

ประมาณว่า.....ถ้าไม่กิน ฉันจะกินปากนาย
แล้วจุนซูจะไปทำอะไรได้ ก็ต้องกินๆไปนั่นแหละ

“การข่มขู่ บังคับ หรือให้ผู้อื่นทำอะไรก็ตาม ที่เป็นการบังคับจิตใจ มีความผิด ในมาตราที่.......”

.
.
.

เหตุการณ์เป็นแบบนี้ คล้ายๆกันทุกวัน ตั้งแต่ยูชอนย้ายที่ทำงานมา
เมื่อใดที่เขากับจุนซูกำลังสวีท ก็มักจะมีไอ้หัวหยอยโผล่มาทุกที






_____________________ Walking with boy in spring♡






เนื่องจากไอ้ยุนมันเห็นผมมานั่งทำงานที่ร้านเมียมัน มันก็เลยเอาบ้าง เลยโดนแจจุงสวดไปนิดหน่อยว่ามานั่งกินที่ลูกค้า
ดังนั้นการไปหาร้านฉลองเลี้ยงวันเกิดผม ก็เลยเปลี่ยนมาจัดที่ร้านแจจุงแทน แจจุงเลยอารมณ์ดีไปทั้งอาทิตย์กับค่าเช่าสถานที่นิดหน่อย (ที่คงไม่นิดเสียทีเดียว เพราะวันนี้เจ๊แกก็มาพร้อมกระเป๋าหลุยส์คอลเล็กชั่นใหม่ พร้อมกำไลโซ่สีทองแบรนด์โปรดที่ใหม่เหมือนกัน)

ร้านกาแฟถูกเนรมิตใหม่เป็นห้องปาร์ตี้โดยชางมิน โต๊ะลูกค้าถูกดันไปติดกำแพงแล้วเอาผ้าคลุมทับ ดึงเอาโซฟากับโต๊ะบางส่วนมาใช้นั่งกัน อาหารก็มีสองสามอย่างที่ต่างคนต่างหิ้วมา พร้อมเหล้ากับมิกเซอร์

จะหงุดหงิดก็ตรงมีไอ้หัวหยอยมาด้วยนี่แหละ ตอนแรกนี่ตื่นเต้นเพราะปีนี้มีจุนซู แต่พอมาเจองี้ก็หงุดหงิดนิดหน่อยครับ ชางมินบอกผมว่าจ้างมันมาเสิร์ฟน้ำ งานนี้ผมเลยดื่มได้ไม่เต็มที่เพราะต้องคอยระแวงตอนที่มันเสิร์ฟเครื่องดื่มให้จุนซู แถมผมยังออกปากรวมถึงแสดงท่าทางหวงมากไม่ได้อีกเพราะไอ้ยุนอยู่

แต่ใจผมน่ะ อยากจะพาจุนซูมานั่งข้างกันตรงนี้แล้ว!!!

“ได้เวลาละ อ่ะปาร์คเค้กวันเกิดมึงปีนี้” ยุนโฮหยิบเทียนวันเกิดออกมาจากกระเป๋ากางเกงก่อนจะปักลงไปที่จานหมูสามชั้นทอด เขาจุดไฟก่อนจะดันจานไปไว้ตรงหน้ายูชอน

“กูขอให้มึงสุภาพแข็งแรง” คำอวยพรจากชองยุนโฮ

“ฉันขอให้นายมีความสุขมากๆ แล้วก็....เรื่องรวยนี่คงไม่ต้องเพราะรวยอยู่แล้ว... อืมม ขอให้นายเจอแต่คนดีๆนะยูชอน” คำอวยพรจากคิมแจจุง

“ขอให้ปีนี้ปาร์คยูชอน มีเมียกับเขาเสียที” คำอวยพรจากชิมชางมิน

“ยังไม่มีใครเข้ามาเล๊ย ยากวะมึง” ยูชอนพูดออกมาอย่างปลงๆ

“มีแต่มึงไม่สนรึเปล่าวะ” ไอ้ชางมินมันพูดต่อ ผมเลยได้หันไปมองหน้ามันเต็มๆ เลยเจอหน้าแบบที่กำลังยิ้มรู้ทันอีกแล้ว มันเหล่หางตาไปทางจุนซู แต่ไม่ทันที่ผมจะได้หันไปมองจุนซูดี เสียงไอ้หยอยก็ดังขัดขึ้นมา

“ผมขอ... ขอจุนซูจากพี่แล้วกัน” พูดเสร็จมันก็นั่งลงบนที่เท้าแขนโซฟา แล้วพาดแขนโอบไหล่ ดึงจุนซูให้เข้ามาชิดอกมัน แต่ไอ้ท่าทางขัดขืนด้วยการพยายามแกะมือหมอนั่นออกของจุนซูก็ทำให้ผมพอใจไม่น้อย

“ขอผิดแล้วไอ้ซีด พี่ของจุนซูนั่งอยู่ข้างจุนซูโว๊ย ไม่ต้องมาขอให้ปาร์คให้ข้ามหัวฉัน แล้วอะไร เค้าให้มาอวยพร ไม่ได้ให้มาขอพร เข้าใจผิดนะ” ชางมินรู้ว่าผมคงอึดอัดที่จะพูดอะไรต่อหน้าไอ้ยุน เลยแก้สถานการณ์ให้ จุดนี้อยากจะไปกระชากมาจูบขอบคุณสักสิบที

“พี่ ผมขอคบกับจุนซูได้มั้ย” จงฮยอนละสายตาจากยูชอนมามองยุนโฮแทน อย่าสงสัยว่าทำไมจุนซูไม่พูดออกมาสักคำ นี่อยากจะพูดจะตายอยู่แล้วว่าไม่คบ แต่มือใหญ่ข้างที่ไม่ได้โอบ กลับเลื่อนมาปากจุนซูที่จะพูดเสียแน่น

“ได้สิ”

“ไม่ได้โว๊ยยยยยย เอามืออกจากไหล่ แล้วก็ปากคนรักของฉันเดี๋ยวนี้” ยูชอนตะโกนต่อท้ายยุนโฮทันที พร้อมลุกขึ้นมาลากจงฮยอนเหวี่ยงออกจากจุนซู

มาถึงตอนนี้ ถ้าผมมัวแต่ไม่กล้าสารภาพไอ้ยุนว่าผมรักน้องมันมากแค่ไหน มีหวังได้เสียจุนซูให้ไอ้จงฮยอน เด็กสูงเปรต ตัวซีด หัวหยอยนั่นแน่ๆ ไม่ได้ ไม่ได้เด็ดขาด !!!!!

คิมจุนซูต้องเป็นของปาร์คยูชอนเท่านั้น

ไม่รู้ว่ายูชอนเอาความกล้ามากจากไหน เขาโน้มตัวลงไปประครองหน้าจุนซูก่อนจะจูบลงที่ปากจุนซู มันรุนแรง แต่ก็เต็มไปด้วยความรัก


ยูชอนค่อยๆถอนจูบออกช้าๆ ก่อนจะยืดตัวขึ้นสบตากับยุนโฮที่มองมาอยู่ก่อนแล้ว
มันเป็นสายตาที่ยูชอนอ่านไม่ออก ทั้งที่ปกติเขากับยุนโฮเป็นพวกที่แค่มองตาก็รู้ใจ

ห้องทั้งห้องเงียบสนิท เสียงที่ชัดเจนที่สุดคือลมหายใจถี่ๆของจุนซู
แต่ในที่สุดก็เป็นยุนโฮที่ทำลายความเงียบ

“อวยพรสิจุนซู” ยุนโฮพูดทั้งที่กำลังสบตากับยูชอนอยู่

“.........”

“ยุน คือกู....”

“อวยพรสิจุนซู น้องบอกพี่ว่ากลับมาเพราะงานวันนี้ไม่ใช่หรือไง”

"เค้าขอให้พี่มีความสุข พบเจอกับความรักที่พี่รอ...เค้ารักพี่เสมอนะ" จุนซูรู้สึกได้ถึงขอบตาร้อนผ่าว และมีก้อนแสบๆมาจุกอยู่ที่ลำคอ แต่เค้าจะร้องไห้ให้เสียงานตอนนี้ไม่ได้

นี่คือโอกาสสุดท้ายที่ยุนโฮอนุญาต และครั้งสุดท้ายที่จุนซูจะขอความรักจากผู้ชายคนที่เป็นรักแรก และรักเดียวเสมอมา

".............."

“พี่..ไปอยู่กับเค้าที่ออสเตรเลียได้มั้ย”

“..............”

“..............”

“ตอบน้องสิยูชอน”




“ได้อยู่แล้ว”



ทันทีที่ตอบคำถามเสร็จ เสียงดังจากการดึงกรวยสายรุ้งก็ดังขึ้น พร้อมๆกับจุนซูก็โถมเขามาใส่ตัวผม พร้อมกับน้ำตาที่พรั่งพรูออกมา แจจุง ชางมิน และจงฮยอนส่งยิ้มแสดงความยินดีให้ผมอยู่ตรงที่นั่ง ส่วนไอ้ยุนก็ลุกขึ้นมาตบบ่าฝากฝังน้อง ก่อนที่ทุกคนจะเริ่มกินอาหารกันต่อ แต่คนตัวเล็กที่กำลังซุกอก มุดหัวอยู่นี่ยังไม่มีวี่แววว่าจะอยู่ร้องเลย สงสัยตื้นตันจัด

ริมฝีปากเล็กๆนั่นพร่ำบอกว่ารักกับอกผมไม่หยุด ผมรู้สึกได้ถึงความเปียกตรงหน้าอกที่ซึมผ่านเสื้อเข้ามาเลย แล้วในที่สุดเขาก็เงยหน้าขึ้นโชว์หน้าแดงๆ ตาแดงๆ ปลายจมูกแดงๆกับปากเจอๆ ด้วยสีหน้าออดอ้อน บอกได้เลยว่าแทบไม่ได้สนใจอะไรนอกจากปากเจอๆที่กำลังจะขยับ


“บอกรักเค้าหน่อยสิ”


ยูชอนเกลี่ยหยาดน้ำใสที่เกาะแก้มออก จรดริมปากอิ่มแนบลงกับปากเจ่อช้ำอีกครั้ง ขบเม้ม ดูดดึง ก่อนจะละออกมา และพูดยืนยันให้จุนซูได้ฟังคำที่เขาเก็บมันเอาไว้ตลอดมา


“ที่รัก พี่น่ะรักนายที่สุดเลย”


.
.
.






“เห็นมั้ยปาร์ค คำอวยพรกู มาทันใจสุดๆ”
ชางมินยกแก้วขึ้นดื่ม และดูการจูบของยูชอนและจุนซูอย่างมีความสุข







_____________________ Walking with boy in spring♡






จุนซู น้องน่ะ ไม่มีวันสมหวังกับยูชอนหรอก นายทิ้งทุกอย่างเพื่อปาร์คยูชอนได้ แต่ปาร์คยูชอน เขาอายุ 30 กว่าแล้วนะ เขาไม่มีทางทิ้งทุกอย่างเพื่อนายหรอก เขามีอะไรให้รับผิดชอบมากมาย ความรักของเขาไม่ใช่รักที่มอบให้ทั้งชีวิต หรือเสียสละได้ทุกสิ่งอย่างที่น้องเป็นหรอก เขาไม่มีทางจะยอมรับข้อเสนอของน้องแน่ๆ พี่มั่นใจ


“พี่ยุนโฮเนี่ย ชอบมั่วเนอะ”
“หืม นอนได้แล้วจุนซู พรุ่งนี้เครื่องออกแต่เช้านะ”

ยูชอนกระชับคนในอ้อมแขนให้เข้ามาใกล้กันมากขึ้น เขาจูบที่หน้าผากจุนซูอย่างแผ่วเบา ก่อนทั้งคู่จะหลับสนิทในอ้อมแขนของกันและกัน





yes, baby don't you ever leave
사랑한다는 그 말을 한번 더 아낀다면
그대 내곁에 살까요

ที่รักอย่าจากผมไปเลย
ถ้าผมรักษา รัก คำนั้นไว้อีกครั้ง
คุณจะใช้ชีวิตอยู่เคียงข้างผมไหม

baby don't you ever leave
사랑한다는 그 말을 한번 더 말한다면
그대 내곁에 머물까요
ที่รักอย่าจากผมไปเลย
ถ้าผมพูดว่า รัก คำนั้นอีกครั้ง
คุณจะอยู่เคียงข้างผมไหม

어느 봄 날 꿈처럼 다가와서
쓸쓸한 나의 마음에 주문을 걸었죠
วันหนึ่งในฤดูใบไม้ผลิผ่านเข้ามาเหมือนความฝัน
ร่ายมนต์แก่หัวใจที่เปล่าเปลี่ยวของผม

조금은 흐려진 같은 하늘 아래서
나만이 그녀와 사랑을 나누죠
ภายใต้ท้องฟ้าอันมืดมัว
เป็นผมเท่านั้นที่แบ่งปันความรักกับเธอจะได้ไหม?



Song : Walking with her in spring (*・∀・)/♡\(・∀・*)
Composed by Park Yoochun



.
.
.



หลังจบงานวันเกิดของยูชอน ปรากฏชายร่างสูงโปรงหน้าตาดีสองคนกำลังหัวเราะกันอย่างมีความสุข

“ข้าขอสาบานอย่างจริงจังว่า ข้านั้นหาความดีมิได้" เด็กชายหัวหยิกหยอยกล่าวประโยคดังในหนังสือนวนิยายระดับโลก
เขายิ้มอย่างมีความสุขเมื่อนึกถึงอาหารมื้อใหญ่ และกีต้าร์ตัวใหม่ที่เขาจะได้รับเป็นของขวัญตอบแทนหากทำให้ยูชอนหึงจุนซู และสารภาพต่อหน้ายุนโฮได้สำเร็จ


"แผนลวงสำเร็จแล้ว" ญาติผู้พี่เอ่ยด้วยรอยยิ้มก่อนจะยกแขนเข้าคว้าคอญาติผู้น้องที่เขาเรียกว่าไอ้ซีดให้เดินไปด้วยกัน



-end-


--------------------------------------------------------------

ysparadise_ys-love.gif

QUOTE
Yoosu Fiction contest 2014

สำหรับสมาชิกบอร์ด สามารถโหวตได้ในกระทู้นี้นะคะ
http://www.yoosuparadise.com/paradise/inde...?showtopic=8821
(สมาชิก 1 คน โหวตได้ 1 ครั้ง นับเป็น 2 คะแนน)

สำหรับผู้ที่ไม่ได้เป็นสมาชิกบอร์ด สามารถโหวตได้จากลิ้งค์นี้นะคะ
https://docs.google.com/forms/d/18wL4Mo2DB-...Hwuui8/viewform
(1 คน โหวตได้ 1 ครั้ง นับเป็น 1 คะแนน)

หลังจากปิดโหวต เราจะนำคะแนนทั้งสองส่วนมารวมกันค่ะ

ระยะเวลาในการโหวต ตั้งแต่วันที่ 1 พค. – 1 มิย. เวลา 21.00 น.
และประกาศผลในวันเกิดของยูชอน วันที่ 4 มิย. เวลา 12.00 น.

ขอบคุณทุกท่านที่ร่วมสนุกกับกิจกรรมของเรานะคะ
Go to the top of the page
 
+Quote Post
ksarang
post May 5 2014, 15:16
Post #2


YOOSU
*****

Group: Angel
Posts: 3,141
Joined: 30-May 09
Member No.: 1,186



จุนซูน่ารัก และน่าสงสารมากอ่ะ
ขนาดปาร์คพูดให้เจ็บขนาดนี้ น้องก็สู้มากๆ
เด็กน้อย น่ารักแบบนี้ พี่ยูชอนจะไม่รักได้ไง

ปาร์คก็ไม่รู้จะกลัวยุนโฮอะไรขนาดนั้นนะ
อย่างที่ชางมินบอก ถ้ารักซะอย่าง ยุนโฮก็ทำไรไม่ได้

สุดท้าย จงฮยอนคือตัวช่วย อิอิ
ขอทายว่า แผนของชางมินแหงมๆๆ
ที่สุดอ่ะ อิอิ

ฟิคน่ารักมากค่ะ
ขอบคุณค่ะ


--------------------

**Yoosu Forever**
Go to the top of the page
 
+Quote Post
janjee
post May 12 2014, 03:28
Post #3


Y
*

Group: Member
Posts: 22
Joined: 15-December 13
From: Bkk Thailand
Member No.: 4,611
Name : janbearboobee
Age : 18



จุนห่างกับปาร์คสิบกว่าปีเลยนะ ปาร์คได้กินเด็ก อิจฉา TwT
จุนซูพยายามมากก อดทนมากก สมหวังซะทีหลังจากโดนปาร์คเมิน(แบบหลอกๆ) ทำท่ารำคาญ(แบบจำใจ)ตั้งหลายครั้ง
พี่ยุนดูเป็นบราค่อนดูนะ หวงน้องชาย (ปาร์คก็โชตะค่อน ได้น้องไปครองง โง้ยย อิจฉาาา(ไม่จบ))
สรุปชางมินเป็นคนวางแผนป้ะ เพื่อนในไลน์เดียวกันนี่5555555555 เจ๋ง
ส่วนแจจุง... นางมาขายของถึงในฟิคเลยเรอะ.. ใจเย็นนะ ค่าบัตรเครดิตตังค์ไม่พอโป๊ะขอพี่ยุนโฮ 555555555555555555555
สนุกมากค่ะะ<3
Go to the top of the page
 
+Quote Post
loveyoosu
post May 13 2014, 00:44
Post #4


YOOSU
*****

Group: Angel
Posts: 5,226
Joined: 14-May 09
Member No.: 182



ว้าวววว~
ในที่สุดแผนลวงก็สำเร็จ...ทำให้พ่อคนปากแข็งยอมรับซะทีว่ารักน้องขนาดไหน
ไม่ว่างานนี้จะเป็นแผนของใคร แต่ผลที่ได้มันยิ่งกว่าคุ้มซะอีก
โอ้ยยย....ฟินนนน~


--------------------

Credit : midnight train
Go to the top of the page
 
+Quote Post
banana_monkiez
post May 21 2014, 03:55
Post #5


••แม่บ้านคฤหาสตระกูลปาร์ค••
*****

Group: Uploader
Posts: 4,241
Joined: 14-May 09
From: "YooSu Goong"
Member No.: 66
Name : Warn ~
Age : 20



เรื่องนี้น่ารักแบบอบอุ่นมากๆเลยอะค่ะ
คือยูชอนรู้ตัวช้าไปหน่อยอะ แล้วยุนโฮ หวงน้องมากเลยนะคะ
แต่ทำไมตอนจงฮยอนบอกรัก คืออนุญาติ หรือว่า แผนนี้ยุนโฮรู้
อ่านแล้วลุ้นอะค่ะ แต่นึกแล้วว่ามาช่วยให้หึง
สุดท้ายก้อสำเร็จ ยูชอนอุตส่าเก๊กมาตั้งนานว่าไม่สนใจ 55555
แต่ว่าตอนที่ยูชอนใจร้ายใส่จุนซู น่าสงสารมากอะค่ะ
อ่านแล้วน้ำตาเล็ดเลยค่ะ สงสารน้องอะ คือแอบรักมานานแล้วเธอยังจะใจร้าย ใจแข็งต่อไปอะยูช๊อนนนนน ใจร้ายจริงๆ
ทั้งๆที่รักเค้าด้วยนะนั้นอะ ฮอลลลลลล
กว่าจะลงเอยกันได้
ยุนโฮก้อนะคะ ไหนบอกว่าเพื่อนรัก มองตาก็รู้ใจ แค่นี้ไม่เข้าใจเพื่อนตัวเองง 55
แอบอยากอ่านพาร์ทต่อจังเลยค่ะ แบบชีวิตหลังเป็นแฟนกัน ณ ออสเตรเลีย ><


ขอบคุณนะคะ~~~~


This post has been edited by banana_monkiez: May 21 2014, 03:57


--------------------



@Facebook @Twitter Something good gonna happen Today*
Go to the top of the page
 
+Quote Post
YCYC
post May 25 2014, 15:41
Post #6


YO
**

Group: Member
Posts: 156
Joined: 4-June 12
Member No.: 3,752
Name : Un
Age : 20



สนุกมากเลยค่ะ
เอาอีกๆ อาจไม่ซึ้งมาก แต่สนุกน้าาาา
ชอบแนวนี้ไม่ชอบดราม่า เรื่องนี้กุ๊กกิ๊กกันน่ารัก
Go to the top of the page
 
+Quote Post
Aompiano
post May 29 2014, 03:45
Post #7


Y
*

Group: Member
Posts: 17
Joined: 15-December 13
Member No.: 4,543



น่ารักมากกกก อ่านไปก็เขินไป ><
จุนซูน่ารักขนาดนี้พี่ปาร์คไม่หึงก็แย่ แผนลวงน่ารักมากเลย


--------------------
รักยูชอน หลงจุนซู เป็นชู้กับชางมิน

Go to the top of the page
 
+Quote Post
Nairn
post Jun 4 2014, 23:58
Post #8


Y
*

Group: Member
Posts: 28
Joined: 4-June 14
Member No.: 4,681



ว่าแล้วมันต้องมีแผนบางอย่างอยู่ จุนซูแบบนี้ก็น่ารักไปอีกแบบนะ😊
Go to the top of the page
 
+Quote Post
jpattra
post Jun 8 2014, 21:38
Post #9


Y
*

Group: Member
Posts: 3
Joined: 5-June 14
Member No.: 4,697
Name : pattra
Age : 20



จุนซูน่ารักมากๆๆเลยค่ะะ
ดูเป็นเด็กน้อยใสๆ^^
ชอบเรื่องแนวๆนี้น่ารักกก

ขอบคุณมากๆค่ะ
Go to the top of the page
 
+Quote Post
kazuyame
post Dec 18 2014, 11:03
Post #10


YOO
***

Group: Super Member
Posts: 215
Joined: 18-December 14
Member No.: 4,810



น้องน่ารักมาก ขี้อ้อนแถมอดทนสุดๆ
อ่านไปบางทีอยากป๊าบตาปาร์คแรงๆ แหม่บางทีก็ทำร้ายจิตใจน้องซะ
แต่สุดท้ายก็แพ้ใจตัวเองหละนะ ><
ชอบค๊าาา
Go to the top of the page
 
+Quote Post
Mys*
post Dec 19 2015, 18:22
Post #11


Y
*

Group: Member
Posts: 42
Joined: 19-December 15
Member No.: 5,096



จิงๆแล้วทั้งหมดเป็นแผนสินะ เจ้าเล่ห์กันจิง 555
ปาร์คก็แบบทนมาได้ตั้งนาน น้องน่ารักออกจะขนาดนี้ ><
เป็นพี่คิมจุนซูไม่รอดมาขนทุกวันนี้แน่นอน อิยะฮะฮ่าาาาา

ขอบคุณสำหรับฟิคน่ารักๆค่ะ ^^
Go to the top of the page
 
+Quote Post
Guest_dorpornxxxvog_*
post Aug 2 2017, 08:48
Post #12





Guests






. , http://profi-news.ru/

online http://profi-news.ru/ . , . - " ".


: newsrucom 24 1 24
http://profi-news.ru/.
, .
-
-
-
-
-
-
-
-
-
- profi-news.ru

. .
:

74 48
Go to the top of the page
 
+Quote Post
Guest_dorpornxxxvog_*
post Aug 2 2017, 09:19
Post #13





Guests






. , http://profi-news.ru

http://profi-news.ru . , . - " ".


: 48 rbc 2 102 lentaru
profi-news.ru.
, .
-
-
-
-
-
-
-
-
-
- http://profi-news.ru

. 2017 .
- :

Go to the top of the page
 
+Quote Post
Guest_dorpornxxxvog_*
post Aug 2 2017, 09:53
Post #14





Guests






. http://profi-news.ru/

web- http://profi-news.ru . , . " ".


: newsrucom
profi-news.ru.
, .
-
-
-
-
-
-
-
-
-
- profi-news.ru

- . . .
web- :

24 1 24 74
Go to the top of the page
 
+Quote Post
Guest_dorpornxxxvog_*
post Aug 2 2017, 10:11
Post #15





Guests






. , http://profi-news.ru

http://profi-news.ru/ . , . " ".


: 24 1 24 74
http://profi-news.ru.
, .
-
-
-
-
-
-
-
-
-
- http://profi-news.ru

- . . .
:

48 rbc
Go to the top of the page
 
+Quote Post
Guest_dorpornxxxvog_*
post Aug 2 2017, 12:01
Post #16





Guests






. , http://profi-news.ru/

web- http://profi-news.ru . , . - " ".


:
profi-news.ru.
, .
-
-
-
-
-
-
-
-
-
- http://profi-news.ru

. .
:

newsrucom 24 1 24
Go to the top of the page
 
+Quote Post
Guest_dorpornxxxvog_*
post Aug 2 2017, 13:02
Post #17





Guests






. , http://profi-news.ru/

http://profi-news.ru/ . , . - " ".


: newsrucom 24 1 24
http://profi-news.ru/.
, .
-
-
-
-
-
-
-
-
-
- http://profi-news.ru

- . . .
:

74 48
Go to the top of the page
 
+Quote Post
Guest_dorpornxxxvog_*
post Aug 2 2017, 13:49
Post #18





Guests






. , http://profi-news.ru

http://profi-news.ru . , . - " ".


:
http://profi-news.ru.
, .
-
-
-
-
-
-
-
-
-
- http://profi-news.ru/

- . . .
:

newsrucom 24 1 24
Go to the top of the page
 
+Quote Post
Guest_dorpornxxxvog_*
post Aug 2 2017, 13:58
Post #19





Guests






. http://profi-news.ru

profi-news.ru . , . web- " ".


: 1 24 74
profi-news.ru.
, .
-
-
-
-
-
-
-
-
-
- http://profi-news.ru/

, , , . 2017 .
- :

48 rbc 2
Go to the top of the page
 
+Quote Post
Guest_dorpornxxxvog_*
post Aug 2 2017, 14:04
Post #20





Guests






. , http://profi-news.ru/

http://profi-news.ru . , . web- " ".


: 74
http://profi-news.ru/.
, .
-
-
-
-
-
-
-
-
-
- profi-news.ru

, . 2017 .
:

48 rbc 2 102
Go to the top of the page
 
+Quote Post
Guest_dorpornxxxvog_*
post Aug 2 2017, 14:37
Post #21





Guests






. , http://profi-news.ru/

- http://profi-news.ru . , . web- " ".


: 48 rbc
profi-news.ru.
, .
-
-
-
-
-
-
-
-
-
- profi-news.ru

- . . 2017 .
- :

2 102 lentaru
Go to the top of the page
 
+Quote Post
Guest_dorpornxxxvog_*
post Aug 2 2017, 15:05
Post #22





Guests






. , http://profi-news.ru

profi-news.ru . , . " ".


: 102 lentaru
http://profi-news.ru/.
, .
-
-
-
-
-
-
-
-
-
- profi-news.ru

. .
:

newsrucom 24 1 24
Go to the top of the page
 
+Quote Post
Guest_dorpornxxxvog_*
post Aug 2 2017, 15:21
Post #23





Guests






. , http://profi-news.ru

- http://profi-news.ru/ . , . - " ".


: 102 lentaru
profi-news.ru.
, .
-
-
-
-
-
-
-
-
-
- http://profi-news.ru/

, , , . .
:

newsrucom 24 1 24
Go to the top of the page
 
+Quote Post
Guest_dorpornxxxvog_*
post Aug 2 2017, 15:29
Post #24





Guests






. , http://profi-news.ru

profi-news.ru . , . - " ".


: 48 rbc 2
http://profi-news.ru.
, .
-
-
-
-
-
-
-
-
-
- http://profi-news.ru/

. .
- :

newsrucom 24 1 24
Go to the top of the page
 
+Quote Post
Guest_dorpornxxxvog_*
post Aug 2 2017, 15:51
Post #25





Guests






. , http://profi-news.ru/

http://profi-news.ru . , . " ".


: newsrucom 24 1 24
profi-news.ru.
, .
-
-
-
-
-
-
-
-
-
- profi-news.ru

. , . . .
- :

74
Go to the top of the page
 
+Quote Post

3 Pages V   1 2 3 >
Reply to this topicStart new topic
1 User(s) are reading this topic (1 Guests and 0 Anonymous Users)
0 Members:

 



Lo-Fi Version Time is now: 22nd September 2018 - 21:33