Welcome Guest ( Log In | Register )

4 Pages V   1 2 3 > »   
Reply to this topicStart new topic
> F008 - overdose, By..Amethyst
Yoosu.Paradise
post May 1 2014, 21:41
Post #1


YOOSU
*****

Group: Admin
Posts: 811
Joined: 17-June 12
Member No.: 3,925



เสียงหอบหายใจและเสียงหัวเราะอ่อนแรงพร้อมกับแววตาที่ดูเลื่อนลอยนั้นทำให้คนที่ก้าวเข้ามาในห้องหัวเราะหึในลำคออย่างนึกสมเพช เท้าที่สวมรองเท้าหนังมันวับเลื่อนไปเขี่ย ร่างเล็กที่นั่งชันเข่าพิงกับพนังอย่างหมดสภาพตรงหน้าไม่แรงนัก ก่อนดวงตาที่กำลังเคลิ้มจะหันกลับมามองเจ้าของร่างสูงที่อยู่ในชุดสูทสีดำสนิทแล้วเอ่ยทักทาย
“ขออีกได้มั้ย..กำลังสนุกเลย” ริมฝีปากสั่นๆนั้นเอ่ยถามร่างสูงที่กำลังมองเขาด้วยสายตาสมเพช ผู้ชายคนนี้เป็นคนที่ทำให้เขาตกอยู่ในสภาพนี้..สภาพที่ไม่ต่างอะไรจากคนป่วยโคม่าที่หัวใจยังเต้นเพราะออกซิเจนที่หมอให้ไว้ยื้อชีวิต เขาเองก็เป็นอย่างนั้น...เขาได้ยา..ยาที่ผู้ชายคนนี้หยิบยื่นให้เพื่อต่อชีวิต
“อย่าโลภสิแมวน้อย” เขาย่อตัวลงแล้วใช้มือบีบคางเล็กให้เงยขึ้นมองหน้าเขา นิ้วโป้งมนนั้นบดคลึงริมฝีปากสั่นนั้นเบาๆก่อนจะเอ่ยต่อ
“ลุกขึ้นแล้วไปทำหน้าที่ตอบแทนค่ายาของนายซะ” เขาปล่อยมือแล้วเดินออกไปจากห้องนั้นทันที
“หึ!” เสียงหัวเราะหึในลำคอดังขึ้นเมื่อก้าวเข้ามาในห้องตัวเอง มือหนาถอดสูทพร้อมกับเชิ้ตของตัวเองออก เผยให้เห็นอกกว้างที่มีรอยสักซามูไรอยู่เต็มแผ่นหลัง ร่างกายของเขากำยำสมกับเป็นมาเฟีย ค้ายารายใหญ่ของประเทศนี้จริงๆ
“นี่...ขออีกไม่ได้เหรอ...นะ..นาย” คนที่ถูกสั่งเมื่อครู่ เดินเข้ามาในห้องตามคำสั่ง แต่ก็ไม่ได้หยุดที่จะเอ่ยปากขอสิ่งที่ต้องการ ยูชอนย่นคิ้วเล็กน้อยเมื่อรู้สึกว่าลูกแมวของเขาช่างตะกละตะกลามเหลือเกิน มือหนากระชากเรียวแขนเล็กเหวี่ยงลงบนเตียงพร้อมทั้งกระตุกสาบเสื้อจนกระดุมหน้านั้นขาดหลุดไปไกล
“ฉันไม่ชอบคนพูดไม่รู้เรื่องนายก็รู้” เขาใช้มือหนาบีบคางเล็กแล้วกระซิบบอกชิดริมฝีปาก ก่อนจะจัดการใช้เรือนอ้อนแอ้นตรงหน้าเพื่อบรรเทาความใคร่ที่มีอยู่อย่างที่ต้องการ เขาไม่สนใจว่าอีกฝ่ายจะกรีดร้องออกมาด้วยความเจ็บปวดหรือความซ่าน เขาแค่ทำอย่างที่ตัวเองอยากทำ เขาไม่สนด้วยว่าผิวขาวซีดนั้นจะเขียวช้ำเพราะมือของเขา ทำไมเขาต้องแคร์ในมือเด็กคนนี้ก็แค่หนูทดลองยาที่เขาเลี้ยงเอาไว้...

----------------------------------------------

เมื่อสามเดือนก่อนยูชอนได้ทำการวิจัยเพื่อผลิตยาเสพติดตัวใหม่ และนัดซื้อขายสูตรกันที่บาร์ที่เขาเป็นเจ้าของอยู่ วันนั้นยูชอนดื่มไปมากพอดู เขาเลือกที่จะฉลองไว้ก่อนล่วงหน้าเพราะยาสูตรนี้จะทำกำไรให้เขามหาศาลได้อย่างแน่นอน ทำให้เขามีอาการมึนๆอยู่เล็กน้อย เขาจึงเลือกปลีกตัวออกมาด้านหลังร้าน เขาก้มมองนาฬิกาดูเวลาและจุดบุหรี่ขึ้นสูบ คิดว่าอีกสักพักเขาจะกลับ แต่เขากลับได้ยินเสียงคนถูกทำร้ายอยู่ไม่ไกลจากจุดที่เขายืนอยู่เท่าไหร่ เขาไม่แน่ใจนักว่าคนที่กำลังนอนกุมท้องตัวเองและถูกซ้อมนั้นเป็นผู้หญิงหรือผู้ชาย เพราะมันค่อนข้างจะมืดและคนที่ถูกซ้อมก็ดูตัวเล็กราวกับว่าจะเป็นผู้หญิง เขาไม่อยากเสียเวลาเดาและหาเหตุผลที่คนๆนั้นถูกซ้อมเพราะไม่ใช่เรื่องของเขายูชอนจึงเลือกที่จะยืนดูอยู่ในความเงียบเฉยๆ จากการยืนมองอยู่ราวๆสามนาที เท้ามากมายที่เตะอัดเข้าไปที่ร่างนั้นคงสร้างความเจ็บปวดทรมานได้มากพอดู แต่คนถูกซ้อมกลับไม่เปิดปากส่งเสียงขอความช่วยเหลือเลย มันทำให้ยูชอนไม่แน่ใจจริงๆว่า คนๆนั้นตายหรือยัง
“เฮ้!” เขาร้องทักก่อนจะเดินออกมาจากความมืด มือหนาทิ้งบุหรี่ลงที่พื้นก่อนจะเหยียบมันแล้วเดินไปหาพวกนั้น เขาหรี่ตามองเล็กน้อยและเห็นชัดขึ้นว่าคนที่ถูกซ้อมเป็นเด็กผู้ชาย อายุน่าจะไม่เกินยี่สิบ สภาพใบหน้าแตกและมีเลือดไหลซึมจำนวนมาก ดวงตาปรือของคนที่ใกล้จะสลบมองมาที่เขา และมันทำให้เขาเกิดความรู้สึกอะไรบางอย่าง เขาบอกไม่ถูกว่ามันคืออะไร แต่มันไม่ใช่การอ้อนวอนขอความช่วยเหลือ มันเหมือนแววตาของคนที่นึกด่าเขาอยู่ในใจว่า มายุ่งอะไรด้วย?
“จะมาเสือกอะไรอีกล่ะ” คำถามนั้นทำให้ยูชอนยิ้มมุมปากเล็กน้อย เขาส่ายหน้าแล้วถามว่า
“หมอนี่อึดชะมัดเลยว่ามั้ย”
“พูดอะไรของมึงวะ! อยากโดนตีนด้วยอีกคนเหรอ” ยูชอนทำท่ายกมือยอมแพ้ เขาใช้ลิ้นดุนโพรงแก้มแล้วพูดต่อ
“ฉันไม่แน่ใจว่าหมอนี่ไปทำอะไรให้พวกนาย...แต่ขายต่อให้ฉันได้มั้ย ฉันอยากได้ ดูท่าทางจะอึดดี”
“มันอมของเจ้านายพวกกู ไอเหี้ยนี้ส่งของให้นายกูแต่มันไม่เอาเงินมาให้แถมไม่บอกด้วยว่าของอยู่ไหนถ้ามึงจะซื้อชีวิตมัน ก็จ่ายค่าของมาสิ”
“เท่าไหร่?”
“สามสิบล้าน” ยูชอนพยักหน้ารับเขาใช้มือตบกระเป๋าเสื้อและทำหน้าเซ็งเมื่อนึกขึ้นได้ว่าตัวเองไม่เคยพกเงินสด
“ขอนามบัตรไว้ได้มั้ยเอาไว้ฉันจะส่งเช็คไปให้”
“ไอเหี้ยนี่ตอแหล! มึงทำพวกกูเสียเวลา เฮ้ยพวกเราซ้อมมันด้วยเลย!” หัวหน้าในกลุ่มนั้นสั่ง ยูชอนไม่ได้ขยับตัวหนีไปไหน เขาล้วงมือลงในกระเป๋าเสื้อแล้วควักปืนยิงที่ขาของหนึ่งคนในกลุ่มนั้นจนล้มลง
“ปัง!!”
“เฮ้ย! มันมีปืน!” เขาแสยะยิ้มแล้วยิงที่ขาอีกข้างจนอีกคนหนึ่งล้มลง พวกที่เหลือวิ่งหนีกันอย่างไม่คิดชีวิต ทำให้เขานึกขำ
“ฉันเสนอเงินให้แกแล้วแต่แกไม่เอาเอง ช่วยไม่ได้นะ” เขาเก็บปืนลงในกระเป๋าเสื้อ ในขณะที่สองคนที่ถูกยิงที่ขา พยายามตะเกียดตะกายหนี เขาก็ควักบุหรี่ขึ้นมาจุดสูบ เอนแผ่นหลังพิงกับรถที่จอดอยู่บริเวณนั้นด้วยท่าทีสบายๆ เขาใช้มือล้วงกระเป๋ากางเกงข้างหนึ่ง แหงนหน้าพ่นควันบุหรี่ให้ลอยขึ้นด้านบน ก่อนจะปลายตามองร่างเล็กที่พยายามลุกขึ้นนั่งอย่างทรมาน
“อึดดีนี่”คำทักทายนั้นทำให้ร่างเล็กที่บาดเจ็บเงยหน้าขึ้นมามอง ดวงตาเรียวนั้นดูก้าวร้าวท้าทายมีความคับแค้นชิงชังอยู่ในใจจนทำให้ยูชอนสนใจขึ้นมาเสียไม่ได้
“อึก!” อีกฝ่ายอุทานและพยายามลุกขึ้นได้สำเร็จ ร่างเล็กนั้นเดินโซซัดโซเซ พยายามใช้มือจับรถที่อยู่ใกล้ตัวเพื่อพยุงตัวเองให้เดินไปให้ไกลที่สุด
“ฉันปลดหนี้ให้นายแล้ว..ไม่คิดจะขอบคุณกันสักคำเลยเหรอ” การทวงบุญคุณนั้นทำให้ร่างเล็กหันมา ริมฝีปากที่แตกและมีเลือดกลบแสยะยิ้มก่อนจะเอ่ย
“เสือก” เป็นคำตอบที่ทำให้คนฟังหัวเราะชอบใจ
“อยากตายก็ไม่บอก” เขาตอบก่อนจะควักปืนออกมา แล้วเดินเข้าไปประชิดอีกฝ่าย กระบอกปืนนั้นจี้ลงที่เอวด้านข้างก่อนจะกระซิบถามว่า
“จะให้ฉันยิงตรงไหนดี” ร่างกายของคนอวดดีเมื่อครู่สั่นขึ้นมาเสียไม่ได้ เพราะไม่คิดว่าเขาจะแค่ขู่หรอก ในเมื่อเมื่อกี้นี้เขาก็พึ่งจะยิ่งไปเดนนรกสองตัวนั้นให้เห็นกับตาไปหยกๆ
“ไม่มีเงิน..จะเอาอะไร” ริมฝีปากบางนั้นเอ่ยถามทำให้ยูชอนเก็บปืนพร้อมรอยยิ้มร้ายๆ
“ไปทำงานกับฉัน..ใช้หนี้ก็แล้วกัน” เขาพูดแค่นั้นและไม่รอคำตอบ เขาทำเพียงเดินกลับเข้าไปในร้าน ไม่สนใจด้วยว่าอีกฝ่ายจะหนีหรือไม่ตกลง เพราะไม่ว่ายังไง เด็กคนนั้นก็ไม่มีวันรอดน้ำมือเขาไปได้หรอก..

----------------------------------------------

เช้าวันต่อมา ร่างกายอ่อนแอนั้นก็นอนซมอยู่ในห้องที่เขาสั่งให้คนจัดเตรียมไว้ให้ เนื้อตัวของเด็กปากดีนั้นมีแต่รอยฟกช้ำเต็มไปหมด เขาไม่สนใจในทีแรก เพราะอีกฝ่ายสลบและหลับเป็นตาย จนกระทั่งวันที่สาม เจ้าเด็กปากดีนี่ก็เริ่มดีขึ้นและเริ่มแผลงฤทธิ์ใส่ลูกน้อยเขา
“เสียงดังโวยวายอะไร”
“เด็กคนนั้นโวยวายจะพบนายให้ได้เลยครับ พวกผมไม่ได้ทำร้ายมันตามที่นายสั่ง แต่มันก็ทำข้าวของในห้องแตกพังไปหมด” ยูชอนรับฟังคำรายงานจากลูกน้อง เขาเดินตรงไปที่ห้องของร่างเล็กนั่นทันที และเมื่อเปิดประตูเข้าไป แจกันเซรามิกราคาแพงก็ถูกปาสวนออกมา เขาหลบได้ทันมันจึงกระเด็นข้ามลาดไหล่ของเขาไป ดวงตาคู่คมที่ดูนิ่งเมื่อครู่เปลี่ยนแววตาไปในทันที
“คิดจะกักขังกันหรือไงวะ!” คำถามแรกนั้นทำให้ยูชอนข่มใจให้เย็นลง เขาพอเข้าใจที่อีกฝ่ายต่อต้านแบบนี้
“จะเอาอะไร”
“ไหนบอกจะให้ทำงานใช้หนี้! จะให้ทำอะไรก็รีบๆบอกมาดิ จะได้หมดหนี้กันเร็วๆ” เขาแสยะยิ้มกับคำว่าหมดหนี้กันเร็ว เขาช่วยชีวิตหมอนี่ไว้เลยนะ คิดว่ามันจะใช้กันหมดง่ายๆหรือไง
“ใจเย็น นายได้ทำงานใช้หนี้ฉันแน่แต่ไม่ใช่ตอนนี้”
“แล้วจะรออะไรวะ!”
“สงบสติอารมณ์แล้วคุยกันหน่อยเป็นไง” ร่างเล็กใช้มือเสยผมตัวเองเป่าปากด้วยความหงุดหงิดกับท่าทีสุขุมและใจเย็นของเขา
“คุยไร”
“นายชื่ออะไร”
“จุนซู”
“อายุเท่าไหร่”
“สิบแปด”
“ญาติพี่น้องล่ะ”
“ไม่มี! นี่ไม่ได้มาสมัครงานนะเว้ย ถ้าไม่ให้ทำก็ปล่อยไปดิ”
“ฉันก็แค่ถามเผื่อว่านายจะโกงฉันเหมือนเจ้านายคนก่อน” ยูชอนยักคิ้ว ทำให้จุนซูหายใจฮึดฮัด
“เสพเองหรือเอาเงินไปทำอะไร”
“ทำไมต้องรู้มากขนาดนั้นวะ ถ้าไม่ไว้ใจก็ปล่อยไป เดี๋ยวหาเงินมาใช้เอง”
“นายคิดว่านายออกไปตอนนี้พวกนั้นจะปล่อยให้นายรอดชีวิตอยู่ได้หรือไง”
“ไม่กลัวหรอก! พวกเหี้ยนั่นก็ดีแต่รุมนั่นแหละ” ท่าทางแก่นๆนั้นทำให้
ยูชอนยกยิ้ม เขาอยากดูน้ำหน้าของเด็กอวดดีคนนี้จัง
“เอางั้นก็ได้..ฉันให้เวลานายเจ็ดวัน หาเงินสามสิบล้านวอนมาคืนฉันแต่ถ้านายหาไม่ได้ นั่นหมายถึง...ชีวิตของนายกลายเป็นของฉัน..ถาวร” เขาพูดจบก็ลุกขึ้นจากปลายเตียง เดินออกจากห้องไปด้วยท่าทีสุขุม เขาไม่ได้หันมามองว่าจุนซูได้วิ่งหนีออกจากห้องไปหรือเปล่า เพราะเขามั่นใจว่ายังไงเด็กอวดดีนั้นจะต้องกลับมา

ผ่านไปไม่ถึงเจ็ดวัน ลูกน้องที่เขาให้ตามจุนซูอยู่ห่างๆ ก็พาร่างเล็กกลับมาด้วยสภาพสะบักสะบอมไม่ต่างจากวันแรก ยูชอนยืนมองดูร่างเล็กที่ปลายเตียง
ในห้องเดิมที่ถูกจัดข้าวของใหม่ ด้วยความสมเพช เขายอมรับล่ะว่า จากรายงานที่ได้รับฟังมา จุนซูดูแกร่งกว่ารูปลักษณ์ภายนอกมากจริงๆ แต่ก็นั่นแหละ คนเราเมื่อมันสุดกำลังมันก็มักจะหมดแรงและล้มลง
“นายครับ...ยาที่สั่งได้แล้วครับ” เข็มฉีดยาที่ถูกดูดของเหลวที่เรียกว่ายาเอาไว้ถูกยื่นให้ผู้เป็นนาย ยูชอนรับมันมาก่อนจะเพยิดหน้าให้ลูกน้องออกไป เขาเดินเข้าไปหยุดที่ข้างเตียง นั่งลงและรวบข้อมือร่างเล็กที่หลับสนิทเอาไว้ก่อนจะค่อยๆกดปลายแหลมของเข็มลงที่ผิวเนื้อและฉีดของเหลวเข้าไป
“โอ้ย!!! เหี้ย! ทำไรกูวะ!” จุนซูโวยวายและด่าเขา ร่างเล็กพยายามที่จะสะบัดแขนออกจากมือหนาของเขาแต่ไม่สำเร็จ เพราะตัวเองก็เจ็บปวดจากการถูกซ้อมอยู่
“อยู่นิ่งๆ เดี๋ยวดีเอง”
“ไม่! ไอสัด! ปล่อยกูนะ” จุนซูดิ้นและเหวี่ยงตัวจนหลุด เมื่อเป็นอิสระร่างเล็กก็ง้างมือเตรียมจะชกเข้าที่ใบหน้าของยูชอน แต่ร่างสูงไวพอที่จะคว้าข้อมือนั้นได้ทัน เขาสะบัดข้อมือจุนซูอย่างแรงก่อนจะง้างมือตบเข้าที่ใบหน้าร่างเล็กจนหน้าหัน ความเจ็บจนชานั้นทำให้จุนซูนิ่งสงบลงได้อย่างไม่น่าเชื่อ และภายในห้องก็ได้ยินแต่เสียงหอบหายใจของจุนซู คนที่กำลังเจ็บปวดและอ่อนแอ อดไม่ได้จริงๆที่จะน้ำตาคลอเมื่อถูกทำร้ายอีกครั้ง แต่ไม่ว่ายังไงจุนซูก็ไม่ปล่อยให้น้ำตาไหลออกมา
“อย่าแม้แต่จะคิดว่าจะทำอีกจำเอาไว้...”
“ไอเหี้ย! กูเกลียดมึง! กูจะหนีคอยดูนะ กูจะหนี!!” ยูชอนหัวมามอง
ร่างเล็กที่กรีดร้องด่าเขาด้วยดวงตาที่แดงก่ำ ก่อนจะเอ่ยด้วยน้ำเสียงเย้ยหยัน
“ฉันแถมเงินให้นายหนีด้วยเลย..จุนซู” เขาพูดแค่นั้นแล้วเดินออกไป จุนซูคิดจะหนีจริงๆ ร่างเล็กลุกขึ้นจากเตียงและพยายามจะก้าวเดิน แต่ร่างกายของเขาสั่น มันวูบวาบ ร้อนรุ่มและเริ่มควบคุมตัวเองไม่ได้ อยู่ดีๆ เขาก็รู้สึกขำ รู้สึกอารมณ์ดี ล่องลอย ทุกย่างก้าวที่เดินมันเหมือนลอยได้ เท้าไม่ติดพื้น แม้สมองจะเกิดความสงสัยว่ายูชอนทำอะไรกับตัวเองแต่ก็ไม่สามารถควบคุมริมฝีปากให้หยุดหัวเราะออกมาได้เลย
“ฮ่ะๆๆๆ ฮาๆๆๆ” ดวงตาเรียวเล็กที่แดงก่ำเมื่อครู่ เลื่อนลอย เพ้อฝัน สองเท้านั้นเดินโยกเยกไปตามทาง เขาเห็นแผ่นหลังยูชอนอยู่ไม่ไกล แต่เอื้อมคว้าเท่าไหร่ก็ไม่ถึง
“รอด้วย! ฮ่ะๆๆ รอด้วย” ร่างกายนั้นทั้งร้อนรุ่มและหนาวสั่นสลับกันจนเหมือนจะเป็นไข้ จุนซูเริ่มออกแรงวิ่ง แต่ก็เหมือนหัวจะทิ่ม จนกระทั่งมาหยุดตรงหน้ายูชอน ร่างเล็กก็ยิ้มให้อีกฝ่าย มันเป็นยิ้มแรกที่ยูชอนได้เห็น มันเป็นเหมือนยิ้มที่อีกฝ่ายกำลังมีความสุข แต่ยูชอนรู้ว่ามันไม่ได้เกิดจากสุขจริงๆหรอก
“ทำอะไรกูวะ ฮ่าๆๆ” จุนซูเอ่ยถาม ยูชอนคว้าคางแหลมนั้นเข้ามาใกล้เขาบีบมันและเอ่ย
“อย่ามาใช้สรรพนามต่ำๆกับฉันอีก”
“ทำไม ห๊ะ? ทำไม ฮ่าๆๆ” จุนซูล่องลอยเพราะยาที่เขาให้ไป มันเป็นยาเสพติดตัวใหม่ ที่ทำให้รู้สึกเหมือนในหัวไม่มีความคิดใดๆอยู่ คนเสพจะรู้สึกล่องลอย อารมณ์ดี และต้องการเซ็กส์..
“กลับไปที่ห้องของนาย”
“ไม่! ไม่เอา ” ยูชอนหันไปมองลูกน้อง เท่านั้นชายร่างกำยำสองคนก็หิ้วแขนจุนซูกลับไปที่ห้อง เขาสั่งให้ลูกน้องล็อคห้องจุนซูจากด้านนอก ส่วนตัวเขากลับไปที่ห้องทำงาน นั่งมองจอภาพที่ติดกล้องวงจรปิดไว้ในห้องของจุนซู เขาแสยะยิ้มเมื่อเห็นเจ้าเด็กปากร้ายนั้นกำลังสนุกกับยา
“สนุกให้พอ...เพราะหลังจากนี้นายจะได้รับบทเรียนที่จะทำให้นายมีชีวิตใหม่เลยล่ะ..จุนซู” เขากดปิดจอแล้วลุกออกไปจากห้องทำงาน ยูชอนตรงไปที่ห้อง เขาถอดเสื้อผ้าของตัวเองออก คว้าผ้าขนหนูมาพันรอบเอว แล้วจุดซิกก้าร์สูบ ดวงตาคมที่ดูเย็นชา มองไปด้านหน้าอย่างไม่จับจ้องอะไรเป็นพิเศษเขาแค่กำลังคิดว่าตัวเองกำลังทำอะไรอยู่.. ปกติเขาไม่เคยสนใจอะไรนอกจากเม็ดเงินที่ได้จากการค้ายา เขาไม่คิดจะเอาใครมาพัวพันให้ชีวิตวุ่นวาย และเขาไม่คิดว่าจะใช้ยาเพื่อทรมานใคร แต่กับจุนซูเขารู้สึกว่าเขาจำเป็นต้องใช้มัน ถ้าไม่ยื้อจุนซูเอาไว้แบบนี้ รับรองเด็กคนนี้ต้องตายเพราะฝีมือของคนที่จ้องจะเล่นงานอยู่แน่นอน
“นายครับ..ผู้หญิงที่ให้จัดมามาถึงแล้วครับ” ลูกน้องเขารายงาน ยูชอนจึงสั่งให้อีกฝ่ายเข้ามา เขาจัดการปลดปล่อยความต้องการกับพวกเธอ และจ่ายเงินเป็นค่าตอบแทน ไม่มีสักครั้งที่ยูชอนจะนึกหลงใหลใคร กฎของมาเฟียคือห้ามนอนกับใครเกินสองครั้ง เพราะเมื่อไหร่ที่ปล่อยให้หัวใจผูกพันกับใคร ชีวิตจะยุ่งยากขึ้นทันที...

ประตูห้องของจุนซูที่เคยถูกล็อคจากด้านนอกถูกปลดล็อคออก ยูชอนให้ร่างเล็กใช้ชีวิตอย่างอิสระ เขาไม่ควบคุมจุนซูเอาไว้ ยอมแม้กระทั่งให้เดินหนีออกไปหน้าตาเฉย แต่ความทรมานและต้องการยานั้นทำให้จุนซูกลับมา ร่างเล็กกลับมาเขาโดยไม่ต้องออกคำสั่งใดๆกับลูกน้องเลย
“นี่!” จุนซูเปิดประตูห้องทำงานของยูชอนเขามา ร่างเล็กตัวสั่นและรู้สึกทรมานราวกับจะตาย มือบางนั้นจิกกันอยู่ด้านหน้า ริมฝีปากนั้นสั่นระริก ลำคอแห้งผากจนแทบไม่มีน้ำลายจะกลืน
“มีธุระอะไรกับฉัน?” ยูชอนเงยหน้าขึ้นจากแฟ้มในมือ เขามองร่างเล็กที่กำลังอยู่ในอาการอยากยาด้วยสีหน้าเรียบเฉยแม้รู้ว่าอีกฝ่ายต้องการอะไร
“เอายามา…เอายามา!!!” เสียงแหบพร่านั้นกรีดร้องและใช้มือปัดแฟ้มในมือเขากระเด็นไปไกล สองเท้าก้าวเข้าไปใกล้ กระชากคอเสื้อของยูชอน จนทำให้ลูกน้องที่ยืนมองอยู่ด้านหลังจุนซูเตรียมพร้อมที่จะเข้าไปล็อคร่างเล็ก แต่ยูชอนก็ส่งสันญานให้ลูกน้องออกไป เขาดึงมือที่กำคอเสื้อเขาออก
“อะไรกัน..อยู่ๆจะมาขอกันดื้อๆได้ยังไง ของซื้อของขาย” เขาว่าพร้อมกับยกยิ้ม จุนซูหอบหายใจและเริ่มกัดปากตัวเอง
“ขอร้อง!...ขอยาให้ผม...ได้โปรด” ร่างเล็กทรุดตัวลงนั่ง ตัวนั้นสั่นเทิ่มไปหมด มือบางนั้นลูบเนื้อตัวตัวเองเพราะรู้สึกหนาว
“ก็บอกแล้วไง...ของซื้อของขาย”
“ผมไม่มีเงิน! อึก! ได้โปรด..ขอยาให้ผม” ร่างเล็กคลานเข้าไปกอดขาเขาแน่น อ้อนวอนด้วยความทรมานทั้งน้ำตา ยูชอนยิ้มอย่างพอใจเมื่อเห็นน้ำตาที่รินไหลออกมาจากหน่วยตาที่เคยมีแววตาก้าวร้าวนั้นจำนวนมาก เขาย่อตัวลง ยิ้มบางๆให้กับคนที่กำลังทรมานด้วยอาการอยากยาขั้นสูงสุดตรงหน้า
“ไม่มีเงินแล้วจะทำยังไงดีล่ะ..ในเมื่อยาก็แพงซะด้วย” จุนซูทึ้งหัวตัวเองกรีดร้องออกมาอย่างทรมานเมื่อรู้ว่าอีกฝ่ายกำลังเล่นสงครามประสาทกับเขา
“ขอร้อง!!! ให้ยาผมเถอะ...ให้ยาผม”
“แลกกันสิ”
“ได้! อะไรก็ได้ ขอร้อง ผมไม่มีเงิน” ริมฝีปากบางนั้นละลำละลักอ้อนวอน ไม่สนใจแล้วว่าข้อแลกเปลี่ยนนั้นจะเป็นอะไรแม้กระทั่งการปลิดชีวิตเขาทิ้งเสียตอนนี้ก็ยอม ขอเพียงแค่ได้เสพมันก่อนตายก็ยังดี
“ชีวิตของนาย...ฉันจะให้นายเสพเท่าที่นายต้องการ แต่ชีวิตนายต้องเป็นของฉัน”
“ได้! เอาไปเลย ฆ่าผมตอนนี้เลยก็ได้ แต่ขอยาให้ผม”
“ฉันไม่ใจร้ายขนาดนั้นหรอกหน่า” เขาว่า ก่อนจะเหวี่ยงร่างเล็กลงที่เตียง จัดการกับเรือนร่างบอบบางที่กำลังสั่นและทรมาน จุนซูร้องไห้กรีดร้องให้กับความเจ็บปวดที่เขาทำ แต่ยูชอนก็ไม่ใจร้ายขนาดที่จะให้อีกฝ่ายรับความทรมานนั้นไว้ทั้งที่มีความทรมานจากการอยากยาอยู่ ร่างสูงฉีดยาให้กับร่างเล็ก จุนซูจึงล่องลอยไปกับเซ็กส์ที่รุนแรงแต่ทว่ามันกลับถึงใจและต้องการอย่างที่ไม่เคยเป็น บ่ายนั้นเขาเหมือนขึ้นสวรรค์ที่มีแต่ยมบาลไม่มีเทวดาอย่างที่คิด แต่มันกับรู้สึกชอบใจทั้งที่ร่างกายก็ทรมานราวกับว่าจะฉีกขาดออกจากกัน
“ต่อไปนี้..เรียกฉันนาย..แล้วอย่าพยศกับฉันอีกไม่อย่างนั้นฉันจะปล่อยให้นายตายเพราะความอยากยาอย่างช้าๆ จุนซู” สมองนั้นรับรู้การสั่งการของนายคนใหม่ จุนซูยิ้มกว้างทั้งน้ำตา ร่างเล็กกำลังล่องลอยอยู่ในภวังค์ของตัวเอง ยูชอนมองร่างเปลือยเปล่าตรงหน้า ก่อนเขาจะลุกไปชำระกาย

จุนซูตื่นขึ้นมาอีกครั้ง ร่างเล็กร้องไห้ราวกับจะขาดใจเมื่อได้สติ การยอมรับข้อตกลงนั้นไม่ต่างอะไรจากการตกนรกทั้งเป็น เขาอยากจะตาย..อยากจะฆ่าตัวตายให้พ้นๆเสียเดี๋ยวนี้ ดีกว่าจะต้องตกอยู่ในสภาพแบบนี้ต่อไปเรื่อย
“ถ้าคิดจะฆ่าตัวตาย..ฉันบอกนายตอนนี้เลยว่ามันไม่ง่ายขนาดนั้น” เสียงทุ้มที่ดังขึ้นนั้นทำให้คนที่นั่งกอดเข่าร้องไห้อยู่บนเตียงสะดุ้ง จุนซูหันมามองคนที่ก้าวเข้ามาใหม่ด้วยแววตาเกลียดชัง เขาไม่อยากจะตายคนเดียวหรอก เขาอยากจะฆ่าไอสารเลวนี่ด้วย!
“ผมเกลียดคุณ!! ผมอยากฆ่าคุณมากกว่าฆ่าตัวตายด้วยซ้ำ!!” ยูชอนยกยิ้ม เขาเดินมาหาร่างเล็กที่เตียง ก่อนจะเชยคางมนขึ้นแล้วจ้องแววตาที่มองเขาอย่างเกลียดชังก่อนจะเอ่ย
“งั้นก็อย่าพึ่งฆ่าตัวตายก่อนล่ะ มีชีวิตอยู่ต่อไปเผื่อนายมีโอกาสฆ่าฉัน” จุนซูใช้มือปัดมือเขาออกจากคางตัวเอง ร่างเล็กพยายามจะลุกขึ้นแต่รู้สึกเจ็บด้านหลังจนก้าวขาแทบไม่ออก
“ไปอาบน้ำแล้วมากินข้าวกินยาซะ”
“ไม่ต้องมายุ่ง!”
“อย่าอวดดี” ยูชอนพูดเสียงต่ำเขาไม่ได้ขู่อะไรมากนักแต่มันทำให้จุนซูรู้สึกเย็นไปทั่วสันหลังกับเสียงนั้น ร่างเล็กจึงทำตามคำสั่งของเขา และหลังจากวันนั้น จุนซูก็กลายเป็นเด็กอีกคนที่ไม่ใช่เด็กก้าวราวเหมือนเดิม แต่ร่างเล็กนิ่งเงียบและใช้ชีวิตอยู่กับยูชอนเหมือนตุ๊กตาที่จะดึงไปทางไหนก็ได้ นอกจากยามที่อยากได้ยาเท่านั้นจุนซูจึงกลายเป็นคนล่ะคน

วันทั้งวันของจุนซูว่างจนไม่รู้จะทำอะไร บางทีร่างเล็กก็นึกสงสัยว่าทำไมเขาถึงต้องกักตัวเองไว้ที่นี่ ให้ยาราคาแพงเสพ ทั้งที่เขาให้ทำก็แค่การใช้ร่างกายตัวเองปลดปล่อยความใคร่ คนอย่างเขาน่าจะมีแฟนหรือมีผู้หญิงมากมายเข้ามาเสนอตัวให้ แต่เขากลับขังจุนซูไว้ด้วยยาเขาทำแบบนั้นทำไม
“คุณจุนซูครับ นายกลับมาแล้ว” ลูกน้องที่ยูชอนให้จับตาดูจุนซูตลอดเวลาบอกกับร่างเล็ก สองมือบางจึงผละจากอ่างปลาคราฟที่มักจะแวะเวียนมานั่งเล่นกับมันคลายเหงาทุกวัน สองเท้านั้นเดินเข้าไปในตัวคฤหาสน์สุดหรู หยุดยืนมองร่างสูงที่กำลังถอดสูทตัวนอกออกส่งให้แม่บ้าน
“ถ้าปลาฉันตายฉันจะงดให้ยานายเพื่อเป็นบทลงโทษ” เขาเอ่ยทักร่างเล็กก่อนจะเดินเข้ามาหา จุนซูมองเขาด้วยสายตาไม่พอใจแต่ไม่พูดอะไร ยูชอนคว้าเอวเล็กนั้นเดินเข้าไปในห้องนอนของตัวเอง จุนซูนั่งลงตามที่เขาจับจูงและมองหน้าเขานิ่งๆ
“มีอะไร”
“ผมมีเรื่องอยากจะถาม”
“ว่ามา”
“ผมสงสัยว่าทำไมคุณไม่ให้ผมทำงาน” ยูชอนยกยิ้มก่อนจะเลื่อนมือไปหยิบซิกก้าร์มาจุด เขาสูดควันเข้าไปก่อนจุนซูจะเลื่อนใบหน้าเข้าไปประกบปากเขาแล้วดูดควันออกมาพ่นเล่น การกระทำซื่อๆและเอาแต่ใจหลายๆอย่างของจุนซู มันทำให้ยูชอนหลงใหลอีกฝ่ายจนเกือบจะลืมตัวไปหลายที
“ห๊ะ? ทำไมคุณไม่ให้ผมทำงานล่ะนาย”
“ทำไมถึงอยากทำงาน นายอยู่บ้านสบายๆแบบนี้ไม่ชอบหรือไง”
“ก็ผมเบื่อ” ยูชอนหัวเราะ
“นายเบื่อด้วยเหรอ? ฉันกลับมาที่ไรก็เห็นว่าเข็มฉีดยาวางอยู่เกลื่อนไปหมด”
“ก็นั่นเพราะผมเบื่อ” ยูชอนพยักหน้ารับรู้
“แล้วอยากทำอะไร...งานของนายก็มีอยู่แล้วนี่” เขายักคิ้ว ก่อนร่างเล็กจะทรุดตัวลงนั่งระหว่างขาของเขา รูดซิปกางเกงออกและใช้ริมฝีปากกับส่วนกลางของเขาเล่นเพื่อทำตามหน้าที่ของตัวเอง
“นี่เป็นอีกเรื่องที่ผมอยากถาม”
“อืมมม...ถามอะไรอีก”
“คุณมีแฟนมั้ย” ยูชอนส่ายหน้า
“ทำไมล่ะ เพราะคุณชอบนอนกับผู้ชายเหรอ..แต่คุณก็มีแฟนเป็นผู้ชายได้นี่”
“ต้องการจะถามอะไรกันแน่”
“คุณนอนกับคนอื่นบ้างมั้ยนอกจากผม” คำถามนั้นทำให้ยูชอนชะงัก นั่นสิ ตั้งแต่มีจุนซูอยู่ที่นี่เขาลืมกฎหลายๆอย่างที่ตัวเองไม่เคยละเมิดไปเลย เขานอนกับจุนซูแทบทุกวัน เขาเลี้ยงจุนซูเอาไว้ทั้งที่ร่างเล็กไม่ได้ทำประโยชน์อะไรให้เขาเลยด้วยซ้ำ
“นายถามมากเกินไปแล้ว ทำหน้าที่ของนายไป” เขากดหัวจุนซูให้จัดการกับความหรรษาที่ส่วนกลางให้จบๆ แต่สมองของเขากลับถูกรบกวนเพราะคำถามนั้น ทำให้เขาเลือกที่จะหยุด
“พอ..”
“ทำไมล่ะ..ผมทำไม่ถูกใจเหรอ” ริมฝีปากนั้นเอ่ยถามด้วยความสงสัย
“ฉันจะพักผ่อน” จุนซูลุกขึ้นจากระหว่างขาของเขา ร่างเล็กปีนขึ้นไปนอนบนเตียงของเขา รอให้เขาขึ้นมานอนข้างๆตัวเองเหมือนทุกที
“นายกลับไปนอนที่ห้องของนาย วันนี้ฉันจะนอนคนเดียว” ไม่มีสักครั้งที่เขาบอกจะนอนคนเดียว หัวใจของคนฟังรู้สึกวูบไหวแปลกๆกับคำสั่งนี้ แต่จุนซูก็ยอมเดินออกไปโดยไม่มีข้อโต้แย้งใดๆ เมื่อประตูห้องปิดลง ยูชอนก็ถอนหายใจออกมา เขาเริ่มไม่แน่ใจแล้วว่าเขาเก็บจุนซูไว้ทำไม ทั้งที่ตอนแรกเด็กคนนั้นดื้อรั้นจนเขาอยากจะปราบพยศให้เชื่องจนอยู่มือ แต่เมื่ออีกฝ่ายโอนอ่อนแล้ว ความสนุกมันควรจะจบสิ้นลงสิ ทำไมถึงยังเก็บจุนซูเอาไว้อีก ร่างเล็กไม่เคยทำประโยชน์ให้กับเขา นอกจากการพาลเงินด้วยการเสพยาตามใจชอบในแต่ละวัน แล้วเขาเก็บจุนซูไว้ทำไม..

เป็นเวลาสองวันแล้วที่นายไม่กลับบ้านหลังจากวันนั้นที่นายสั่งให้ออกมาจากห้องเพราะอยากนอนคนเดียว จุนซูยังเสพยาปกติ แต่เมื่อไหร่ที่มันหมดฤทธิ์ ร่างเล็กก็รู้สึกเจ็บปวดอย่างบอกไม่ถูก จุนซูไม่แน่ใจนักว่าเพราะเขาเหงา ที่ไม่มีคนพูดคุย หรือเพราะการถูกหมางเมินจากนายกันแน่ แต่ที่แน่ๆ หัวใจเขามันทรมานทั้งที่ไม่เคยเป็นมาก่อน
“นี่” เป็นครั้งแรกในระยะเวลาสามเดือนที่จุนซูเปิดปากเรียกผู้ชายที่คอยดูแลเขาอยู่ห่างๆ อีกฝ่ายดูจะแปลกใจไม่แพ้กันที่ร่างเล็กพูดกับเขาก่อน
“ครับคุณจุนซู”
“นายไปไหนเหรอ..ผมไม่เห็นว่านายกลับบ้านสองวันแล้ว”
“นายไปพักที่รีสอร์ทครับ”
“ทำไมล่ะ มีนัดซื้อยากันที่นั่นเหรอ”
“ไม่ทราบครับ”
“ผมไปที่นั่นได้มั้ย..พาผมไปได้หรือเปล่า”
“ไม่ได้ครับ ที่นั่นเป็นที่พักส่วนตัวของนาย” จุนซูพยักหน้ารับรู้ แม้แววตาไม่พอใจจะมีอยู่ให้เห็นที่ถูกขัดใจก็ตาม
“คุณจุนซูไปทานข้าวเถอะครับ แม่บ้านจัดไว้ให้แล้ว”
“ผมยังไม่หิว..รอนายก่อนเผื่อนายกลับมา..วันนี้” ร่างเล็กลุกจากขอบอ่างปลาคราฟเดินเข้าไปในตัวคฤหาสน์ ชายคนนั้นถอนหายใจเล็กน้อยเพราะนึกสงสาร เขามั่นใจว่าจุนซูผูกพันกับนายเกินกว่าปกติ นายเองก็เช่นกัน เพราะนายไม่เคยเอาใครเข้ามาข้องแวะในชีวิต แต่จุนซูเป็นคนเดียวที่นายเรียกหาแทบไม่ห่างตัวตลอดระยะเวลาสามเดือน เขาเองก็ไม่แน่ใจนักว่ามันเกิดอะไรขึ้นนายถึงได้ไปพักที่รีสอร์ท เพราะปกติแล้วนายจะไม่ไปที่นั่นนอกเสียจากมีเรื่องให้คิด

----------------------------------------------

เข็มฉีดยาถูกวางลงหลังจากใช้เสร็จ จุนซูยังคงเสพยาเพื่อคลายความเหงา และความว่างเปล่าที่เกิดขึ้น มันช่วยได้มาก แต่นั่นก็ไม่หมายความว่ามันช่วยได้ตลอด เขาไม่อยากจะยอมรับกับตัวเองเลยว่ารู้สึกคิดถึงนายผู้ชายที่ทำให้ชีวิตเขากลายเป็นแบบนี้ได้ เขาควรจะเกลียดผู้ชายคนนั้นสิ..มันไม่น่าจะเกิดขึ้น เป็นไปได้มั้ยที่..เพราะร่างกายเกิดความเคยชินจนรู้สึกต้องการอ้อมกอดของใครสักคน
“นี่...” ร่างเล็กเปิดประตูออกไปหาชายที่เฝ้าอยู่หน้าห้อง จุนซูมีเพียงเสื้อยืดตัวโคร่งกับกางเกงในตัวเดียวที่สวมไว้ด้านในเท่านั้น
“เข้ามานอนกับผมได้มั้ย..ผมอยากมีเซ็กส์น่ะ” คำถามและการบอกเล่านั้นทำให้คนฟังตกใจไม่น้อย
“ไม่ได้หรอกครับ”
“แต่ผมอยากมีเซ็กส์..นะ..เข้ามานอนกับผมเถอะ” มือบางนั้นคว้าข้อมือใหญ่ของเขา แต่เขาก็แกะออก แล้วถอยหลังห่างออกมาพร้อมปฏิเสธอีกครั้ง
“ไม่ได้หรอกครับ นายรู้ต้องฆ่าผมแน่”
“ไม่ฆ่าหรอก..ก็เค้าไม่กลับมาแล้วผมจะมีเซ็กส์กับใครล่ะ..ยานั่นทำให้ผมอยากมีเซ็กส์น่ะ” ร่างเล็กถอดเสื้อตัวเองออกทันที เหลือเพียงแค่ร่างเปลือยเปล่า ชายที่ถูกชักชวนเบนสายตาหนี เขาแสดงสีหน้าลำบากใจ และถอยหลังแถบไม่ทันเมื่อจุนซูคุกเข่าลงตรงหน้าและรูดซิปเขา
“คุณจุนซู!! จะทำอะไรครับ”
“ทำให้นายแข็งตัวไง...จะได้มีเซ็กส์กับผม”
“อย่าครับคุณจุนซู ไม่ได้ครับ” เขาจับร่างเล็กลุกขึ้นและรีบดันจุนซูเข้าห้องพร้อมกับล็อคด้านนอกไว้ทันที เสียงกรีดร้องโวยวายและข้าวของแตกดังตามมา เขาถอนหายใจและชั่งใจอยู่พักใหญ่ว่าควรจะรายงานนายดีมั้ย
“ฮึกๆ ฮื้ออออ เปิด!! เปิดประตูนะ! เข้ามามีเซ็กส์กับผมสิ!! เข้ามา” ร่างเล็กกรีดร้องและกอดตัวเอง สลับกับการทุบประตู จุนซูควานหาเข็มฉีดยาและยาแต่ก็ไม่มี เพราะเขาใช้มันครบจำนวนที่ยูชอนกำหนดให้ต่อวันแล้ว สองขาเรียวทรุดลงร้องไห้ ก่อนจะใช้มือจัดการกับตัวเองทั้งน้ำตา ร่างเล็กปลดปล่อยออกมาก็จริง แต่จุนซูไม่ได้รู้สึกว่ามันเหมือนกับที่นายกอดเขา มันไม่เหมือนกัน เขาเกลียดความรู้สึกแบบนี้ ไม่รู้ทำไมถึงได้เป็นแบบนี้ ไม่รู้จริงๆ...

เสียงรถที่คุ้นเคยแล่นเข้ามาจอดที่หน้าคฤหาสน์ตอนเช้า จุนซูหยิบเสื้อตัวเดิมมาสวมใส่และมีเพียงชั้นในตัวเดียวเหมือนเมื่อคืน วิ่งออกมาหานายที่หายไปและพึ่งกลับมา ริมฝีปากบางยิ้มกว้างด้วยความดีใจที่รู้ว่านายกลับมาแล้ว สองเท้านั้นวิ่งตึงตังลงมาชั้นล่าง ไม่ได้สนใจหรอกว่าลูกน้องของยูชอนจะมองเขาที่อยู่ในสภาพเสื้อยืดคลุมปิดแค่ครึ่งขาอ่อนเท่านั้น เพราะหลายครั้งที่เขาถูกนายลงโทษ กลั่นแกล้งต่อหน้าลูกน้องพวกนั้น จุนซูจึงไม่ได้รู้สึกอายที่มีเพียงเสื้อตัวเดียวและชั้นในปกปิดร่างไว้
“นายกลับมาแล..แล้ว” เสียงนั้นขาดห้วงไปในตอนท้ายเมื่อเห็นว่ามีผู้หญิงอีกคนเดินลงมาจากรถด้วย เธออยู่ในชุดเกาะอกเดรสสีดำแนบเนื้อ หน้าอกหน้าใจเธอใหญ่คับแน่นจนผ้าแทบขาด เธอเกาะเกี่ยวแขนนายและมองเขาด้วยสายตารังเกียจ
“ใครเหรอคะคุณยูชอน” เธอจีบปากจีบคอถามร่างสูงข้างกาย จุนซูสบตากับนาย วันนี้แววตาของนายต่างจากทุกที เขาไม่ได้มองมาด้วยแววตาที่อ่อนโยน ไม่ได้มีรอยยิ้มบางๆที่มุมปาก และไม่มีการทักทายกันเลยด้วยซ้ำ
“ไปเถอะ” เขาไม่ตอบคำถามแต่โอบเอวของเธอเดินขึ้นชั้นบนผ่านหน้าจุนซูไป ร่างเล็กยืนนิ่งอยู่กลางบ้าน จุนซูรู้สึกเหมือนร่างตัวเองสั่น หัวใจตัวเองสั่น และมึนงงกับสิ่งที่เกิดขึ้น ดวงตามันร้อนอย่างบอกไม่ถูก ความสงสัยมันทำให้เกิดคำถามมากมายในหัวจนเต็มไปหมด สองเท้าเล็กนั้นก้าวขึ้นชั้นบน ใช้มือจับราวบันไดขึ้นอย่างเหมือนคนหมดแรง จุนซูกัดริมฝีปากตัวเองเล่น แต่มันเป็นการกัดแรงจนรู้สึกเจ็บ คลายว่าจะกลั้นความรู้สึกอะไรบ้างอย่างเอาไว้
“คุณจุนซูคะ...ขึ้นไปอาบน้ำเปลี่ยนเสื้อผ้าแล้วลงมาทานข้าวเถอะคะ” แม่บ้านวัยกลางคนเดินเข้ามาหาร่างเล็กที่ทรุดตัวลงนั่งที่บันไดอย่างนึกเป็นห่วง
“ป้า..ผู้หญิงคนนั้นใครเหรอ“ เธอลำบากใจที่จะตอบจริงๆ แม้ว่าความจริงจะเป็นแค่ผู้หญิงที่นายซื้อตัวมาระบายความใคร่ก็เถอะ แต่ตลอดระยะเวลาที่จุนซูอยู่ร่วมบ้านนี้กับนายมา เธอพบเธอเห็นอะไรหลายๆอย่างระหว่างสองคนนี้ และคนที่อาบน้ำร้อนมาก่อนอย่างเธอรู้จิตใจของเด็กคนนี้ดีกว่าเจ้าของหัวใจเสียอีก
“อย่าสนใจเลยค่ะ ขึ้นไปอาบน้ำนะคะ”
“อื้อ” จุนซูครางรับแล้วลุกขึ้นไปชั้นบน ร่างเล็กไม่ได้เดินไปที่ห้องตัวเอง แต่เดินไปหยุดยืนที่หน้าห้องของยูชอน จุนซูเลื่อนหูไปแนบฟังกับประตู และได้เสียงโอดครางกรีดร้องอย่างชัดเจน เสียงของผู้หญิงคนนั้นครางกระเส่า มันเหมือนตอนที่เขานอนกับนายไม่มีผิด เธอที่กรีดร้องขนาดนั้นก็คงจะสุขสมและหรรษาน่าดูกับเซ็กส์ของนาย หัวใจจุนซูเต้นแรงอย่างบอกไม่ถูก ริมฝีปากบางนั้นขบกัดกันแน่นแต่ไม่มีน้ำตา มือบางนั้นจับลูกบิด และออกแรงหมุนดูเบาๆ มันไม่ได้ล็อค ทำให้จุนซูสามารถแอบมองผ่านช่องประตูนั้นได้ ร่างเล็กเห็นว่านายกำลังมีเซ็กส์อย่างดุเดือดกับเธอ และจังหวะเดียวกันกับที่นายมองมาเห็นเขา จุนซูไม่ได้รีบปิดประตูหรือวิ่งหนี ร่างเล็กยืนนิ่งและสบตานายผ่านช่องประตูนั้น ครู่หนึ่งก่อนจะปิดประตูลงอย่างเงียบๆแล้วเดินมาที่ห้องของตัวเอง ทุกการกระทำของจุนซูอยู่ในสายตาของลูกน้องที่ยูชอนสั่งให้ดูแลจุนซูตลอดเวลา เขารู้สึกเจ็บปวดแทนจุนซูอย่างไม่น่าเชื่อกับสิ่งที่เห็นตอนนี้
“คุณจุนซูเข้าไปอาบน้ำเถอะครับ เดี๋ยวผมยกข้าวขึ้นมาให้”
“อื้อ” ร่างเล็กครางรับพร้อมพยักหน้า และเปิดประตูเข้าไปในห้องอย่างเงียบๆ สะโพกเล็กทิ้งตัวลงนั่งที่ปลายเตียง เหม่อลอยคิดอะไรบางอย่างเงียบๆ มือบางยกขึ้นทาบหัวใจตัวเอง มันเต้นแรงจนรู้สึกเจ็บ หายใจไม่ออก อธิบายไม่ได้ว่ามันคืออาการของอะไรกันแน่
“นี่...ขอยาได้มั้ย..มันหมดแล้ว” ร่างเล็กแง้มประตูออกมาถามคนที่ยืนเฝ้าอยู่หน้าประตู ชายคนนั้นก้มมองนาฬิกาที่ข้อมือก่อนจะตอบ
“ยังเช้าเกินไปครับ”
“แต่ผมรอไม่ไหว..ตอนนี้ตัวผมสั่นแล้ว” นั่นไม่ใช่อาการอยากยาสักหน่อย มันเป็นอาการอัดอั้น อยากร้องไห้ อยากกรีดร้องโวยวายอาละวาดเพราะเจ็บปวดที่หัวใจมากกว่า
“ไม่ได้จริงๆครับ”
“อือ...อีกนานมั้ยกว่าจะได้”
“สองชั่วโมงครับ”
“อือ...ได้” จุนซูตอบรับเสียงสั่นก่อนจะปิดประตูเข้าไปนั่งที่ปลายเตียง ริมฝีปากบางนั้นสั่น มือบางนั้นจิกต้นขาอ่อนของตัวเองราวกับจะเรียกความรู้สึกเจ็บปวดจากส่วนอื่นให้ได้มากกว่าหัวใจในตอนนี้ แล้วหยาดน้ำตาที่ไม่คาดคิดก็รินไหลอาบแก้มออกมาโดยไม่มีเสียงสะอื้น จุนซูเกลียดการร้องไห้..เกลียดความอ่อนแอ และเกลียดที่ตัวเองเป็นบ้าอะไรก็ไม่รู้!!!
“ฮึก! ฮื้อออ เอายามา!!!! เอายามาให้ผม” ร่างเล็กเริ่มกรีดร้องและอาละวาด ก่อนจะวิ่งออกจากห้องไปที่ห้องทำงานของยูชอน มือบางนั้นเปิดลิ้นชักควานหายา โดยมีลูกน้องเขามาดึงรั้งร่างเล็กที่กำลังคุมคลั่งเอาไว้
“ปล่อย!!! ปล่อยนะ!! เอายามา!! เอามาสิ!!” เสียงโวยวายนั้นทำให้ยูชอนเดินออกมาจากห้องนอน เขาให้ลูกน้องไปส่งผู้หญิงคนนั้นส่วนตัวเองเดินเข้าไปในห้องทำงาน ที่มีจุนซู ทรุดลงร้องไห้อยู่กลางห้อง เขาหันไปบอกให้ลูกน้องออกไปพร้อมกับปิดประตูลง
“ร้องไห้ทำไม?” เสียงทุ้มต่ำที่เอ่ยถามนั้นทำให้คนที่กำลังสะอื้นเงยหน้าขึ้นมามองด้วยหยาดน้ำตา
“ผมอยากได้ยา...ฮึก!”
“แต่นี่ยังไม่ถึงเวลาที่ฉันอนุญาติ”
“แต่ตัวผมสั่น..ฮึก!”
“ตั้งแต่พรุ่งนี้ไป...ฉันจะให้นายไปอยู่ที่อื่น” คำสั่งนั้นทำให้ร่างเล็กเบิกตากว้าง มือบางนั้นยันตัวเองขึ้นยืนตรงหน้านาย
“ทำไม..”
“ฉันจะให้นายไปทำงานอย่างที่นายอยากทำไง”
“ฮึก! แล้วผม..จะได้เสพยามั้ย”
“ได้สิ...เท่าที่นายต้องการ” เขาบอกด้วยใบหน้าเรียบเฉย แล้วหันหลังกลับ จุนซูรู้สึกหัวใจนั้นเจ็บกว่าเดิม เขาทนรอไม่ไหวและต้องตายตอนนี้แน่ เขาเชื่อจริงๆว่าอาการที่เป็นอยู่ตอนนี้คือการอยากยา
“แล้วผมจะมีเซ็กส์กับใครล่ะ! ฮึก! นายเบื่อผมแล้วเหรอ นายจะฆ่าผมทิ้งใช่มั้ย”
“เปล่า..ฉันไม่มีความคิดที่จะฆ่านาย”
“ถ้างั้น...แล้วผมจะมีเซ็กส์กับใคร..ทุกคนไม่มีใครนอนกับผม” คนพูดกำมือแน่นข้างตัว แต่มือไม่เจ็บเท่าหัวใจตอนนี้
“นายอยากนอนกับใครล่ะ เลือกไปเลยฉันอนุญาติ”
“กับนาย!..กับได้นายมั้ย” สองเท้าสั่นๆนั้นก้าวเข้ามาใกล้ ดวงตาเรียวที่มีหยาดน้ำตานั้นอ้อนวอนคนตรงหน้าไม่หลบสายตาแม้แต่วินาทีเดียว
“ไม่ได้”
“ทำไม…นายเบื่อผมแล้วเหรอ...เหรอ..นายเบื่อแล้วเหรอ”
“ใช่” เขาตอบแค่นั้นแล้วหันหลังออกมาจากห้องทันที เสียงกรีดร้องโวยวายของจุนซูนั้น ไม่ต่างจากมีดที่ทิ่มแทงลงมากลางใจเขาเลยจริงๆ ยูชอนไม่อยากจะเชื่อตัวเองเหมือนกัน ว่าสิ่งที่เขากลัวมันเกิดขึ้นกับเขาแล้ว เขาจะต้องหยุด ตัดไฟตั้งแต่ต้นลมก่อนที่มันจะลุกลามมอดไหม้ไปมากกว่านี้...


หลังจากวันนั้น จุนซูถูกจับย้ายมาอยู่ที่คอนโดที่ยูชอนซื้อไว้ให้ เขาปล่อยให้ร่างเล็กใช้ชีวิตไปตามที่ตัวเองต้องการ มีเงินให้ใช้ มียาให้เสพ และให้จุนซูเข้าไปทำงานที่บาร์ของเขา เขาไม่จำกัดตำแหน่งหน้าที่ เพราะฉะนั้นสิ่งที่จุนซูทำก็มีเพียงแค่เข้าไปดื่มเหล้า ฟังเพลง ช่วยพนักงานเสริฟ์บ้าง และกลับมาเสพยาที่คอนโด
ร่างเล็กใช้ชีวิตแบบนั้นอยู่ราวๆอาทิตย์ได้ ความทรมานทั้งหมดที่เกิดขึ้น มันมากกว่าอาการอยากยา จนตอนนี้จุนซูรู้แล้วว่าเขาไม่ได้เสพติดแค่ยา แต่เขาเสพติดนาย..นายผู้ที่ทำให้ชีวิตเขากลายเป็นแบบนี้แล้วก็เขี่ยเขาทิ้งเพียงเพราะแค่เบื่อ..เท่านั้น
“ฮึกๆ ฮื้ออออ” เสียงร้องไห้ กรีดร้องอย่างเจ็บปวดดังออกมาจากห้องนอนแทบทุกคืน ลูกน้องที่ยูชอนเคยให้ดูแลจุนซูก็ยังคงทำหน้าที่เดิม เขาคอยรายงานให้นายทราบเรื่องราวความเป็นมาของร่างเล็กเรื่อยๆ แต่ไม่เข้าไปก่าวก่ายไม่ว่าจุนซูจะทำอะไร จนกระทั่งคืนหนึ่งที่ควรจะมีเสียงหัวเราะ เพราะยา หรือร้องไห้เพราะความเจ็บปวดนั้นเงียบหายไป เขาเอะใจจึงร้องเรียกร่างเล็ก แต่ไม่ได้ยินเสียงตอบรับใดๆ เขาตัดสินใจพังประตูเข้าไปพร้อมกับรายงานนายทันทีและพบว่า ร่างเล็กนอนน้ำลายฟูมปากอยู่ข้างเตียง เนื้อตัวของจุนซูเย็นเฉียบ แต่ยังหายใจปกติ ดวงตานั้นค้างนิ่ง ไม่ต่างอะไรจากคนที่ตายแล้ว เขารีบปฐมพยาบาลเบื้องต้นก่อนจะโทรไปรายงานนายและนายก็มาถึงด้วยเวลาไม่ถึงยี่สิบนาทีด้วยซ้ำ
“จุนซู!! จุนซู!!” มือหนานั้นตบที่แก้มเรียกสติร่างเล็กในอ้อมแขน คุณหมอประจำตระกูลที่ว่าจ้างกันไว้รุ่นสู่รุ่นทำการรักษาอย่างรวดเร็ว ยูชอนไม่เคยรู้สึกเสียสติ มึนงงจนทำอะไรไม่ถูกแบบนี้มาก่อนตั้งแต่เกิดมา เขาพบเขาเจออะไรที่เฉียดตายมามาก แต่เขาไม่เคยกลัวความตายเท่าครั้งนี้ มือหนานั้นลูบหน้าลูบตาตัวเอง หายใจแรงและเริ่มหันไประบายอารมณ์ใส่ข้าวของที่อยู่ใกล้ตัวเพราะน้ำมือของตัวเองที่ทำให้จุนซูกลายเป็นแบบนี้ เขาออกมารอข้างนอกนานเกือบชั่วโมง ก่อนหมอจะเดินออกมาบอกว่าปั้มหัวใจจุนซูและพ้นขีดอันตรายของการใช้ยาเกินขนาดแล้ว ร่างสูงรีบเข้าไปในห้องทันทีโดยไม่รีรอ ยูชอนคว้ามือเย็นเฉียบของจุนซูมากุมไว้ เขาถูมือเล็กนั้นเบาๆให้อีกฝ่ายรู้สึกอุ่น ริมฝีปากหยักจูบลงซ้ำแล้วซ้ำเล่าที่มือเล็กนั้น เขาภาวนาอ้อนวอนขอร้องให้พระเจ้าช่วยให้โอกาสเขาสักครั้ง ขอร้องให้คืนชีวิตให้กับจุนซู ขอร้องให้เขาได้เริ่มต้นใหม่กับการยอมรับหัวใจตัวเองสักที
“เด็กดื้อ...นายต้องไม่เป็นอะไรนะ” เขาจูบลงที่ขมับคนนอนหลับ และภาวนาอยู่แบบนั้นทั้งคืนจนเช้า เขาไม่ได้หลับ หรือแทบจะลุกไปไหนนอกจากเข้าห้องน้ำเท่านั้น จนกระทั่งมือบางในฝ่ามือของเขาเริ่มขยับอีกครั้ง หัวใจของยูชอนก็พองโต เขาพูดไม่ออกทั้งที่มีความในใจมากมายอยากจะพูดมันออกมาให้จุนซูได้รับฟัง
“นาย...” เสียงแหบพร่านั้นเอ่ยทักคนที่หัวใจคิดถึงจนรู้สึกทรมานมาตลอด หยาดน้ำตานั้นรินไหลออกมาที่หางตา แม้ริมฝีปากบางจะคลี่ยิ้มให้กับเจ้าของมืออุ่นนั้นก็ตาม
“ทำไม...ถึงได้เสพมากขนาดนั้น...มันอันตรายฉันเคยบอกนายแล้วจำไม่ได้หรือไง”
“จำได้..”
“แล้วทำทำไม! อยากตายหรือไง”
“อือ...มันไม่สนุกแล้ว..ยาน่ะ” เสียงคนพูดเริ่มสั่น ในขณะที่หัวใจของคนฟังก็สั่นไม่แพ้กัน
“ผมอยากเลิกแล้ว...ผมไม่อยากเสพแล้ว..ฮึกๆ”
“…” ยูชอนพูดอะไรไม่ออก แม้เขาจะรู้ว่ายาเสพติดชนิดนี้สามารถเลิกได้ อาจจะต้องใช้เวลาและยาตัวอื่นช่วย แต่เขารู้ในความหมายที่จุนซูพูดดี
“ผมยอมตายดีกว่า..ดีกว่าอยู่แบบนี้..ผมเจ็บ ฮึกๆ ทุกครั้งที่เสพมัน มันช่วยให้ผมล่องลอยมันช่วยให้ผมหายทรมานจากการคิดถึงนาย...แต่หมดฤทธิ์เมื่อไหร่..ผมก็เจ็บปวดทรมานเหมือนอยากมันอีกครั้ง อีกครั้ง..อีกครั้งเหมือนที่อยากอยู่กับนาย ฮื้อออ ผมไม่รู้ว่าเป็นอะไร ฮื้ออออ ฆ่าผมที ได้โปรด ฆ่าผมเถอะ ฮื้ออออ” จุนซูร้องไห้ออกมาอย่างหนัก หยาดน้ำตาและแววตาอ้อนวอนที่ยูชอนเคยมองมันแล้วรู้สึกสนุกเปลี่ยนแปลงไปเป็นมีดที่ปักลงกลางใจของเขา เขารั้งร่างเล็กเข้ามากอดเอาไว้แน่น ร่างของจุนซูสั่นมันเหมือนกับฝ่ามือเล็กนั้นค่อยๆทุบมีดลงปักลึกในใจของเขาเรื่อยๆ
“ถ้านายเบื่อผมแล้ว...นายช่วยฆ่าผมทิ้งที..หนี้ที่ผมติดนายไว้ ให้ผมใช้คืนชาติหน้าได้มั้ย..ได้มั้ย ฮื้ออ”
“ฉันขอโทษ...จุนซู..ฉันขอโทษ” เขากอดร่างเล็กแน่น พอๆกับที่จุนซูกอดเขาแน่นเช่นกัน ไม่มีคำพูดใดจะเอ่ยจริงๆกับความผิดของตัวเองที่ก่อขึ้นในครั้งนี้
“ฉันไม่มีวันฆ่านายและฉันไม่อนุญาตให้นายตาย...หนี้ของนายต้องชดใช้ให้กับฉันในชาตินี้”
“แต่ผมเจ็บ..ฮึกๆ ผมควรทำยังไง”
“ไม่ต้องทำอะไรทั้งนั้น...ฉันจะไม่ทำให้นายเจ็บอีก..ฉันสัญญา” เขาจูบกลุ่มผมนิ่มและกระชับอ้อมกอดร่างเล็กให้แน่นขึ้น เขากอดจุนซูนานพอที่ร่างเล็กจะนิ่งลงและหยุดร้องไห้
“กลับไปอยู่กับฉัน...ฉันจะทำให้นายเลิกยาเอง” เขาให้คำมั่นสัญญากับจุนซู และหลังจากวันนั้น ยูชอนก็พยายามทำทุกอย่างให้จุนซูเลิกยา เขาต้องทนเห็นความเจ็บปวดทุกข์ทรมานจากอาการอยากยาของจุนซู และเขาเองก็เจ็บปวดไปพร้อมๆกับจุนซู มันเหมือนเป็นบทลงโทษที่เขาควรได้รับ หลายต่อหลายครั้งที่เขาท้อ เขาเหนื่อยกับการต่อสู้ที่จุนซูอาละวาด หลายต่อหลายครั้งที่เขาเกือบจะระงับสติตัวเองไม่ได้ ชีวิตของเขาเหน็ดเหนื่อยอยู่แบบนั้นเป็นเวลาสี่ห้าเดือน จนจุนซูดีขึ้น แต่อาจจะมีบ้างบางครั้งที่ร่างเล็กหงุดหงิดอย่างไร้สาเหตุ นิ่งไม่พูดไม่จาในบางที หรือร้องไห้โดยไม่มีเรื่องอะไรเกิดขึ้น นึกอยากจะร้องก็ร้อง นั่นเป็นผลข้างเคียงที่เสพยามากแม้จะเป็นเวลาไม่นานก็ตาม แต่เขาก็รับมือไหว จุนซูเป็นคนใหม่ที่ไม่ถามหายา แต่ร่างเล็กเสพติดยูชอนแทนไปโดนปริยาย จุนซูแทบไม่ห่างตัวยูชอน อ้อนนายตลอดเวลา ยูชอนเองก็เช่นกัน เขามักจะพูดคุย ฟังจุนซูพูดโน่นพูดนี่ไปเรื่อยๆ แม้จะจับใจความได้บ้างไม่ได้บ้างก็ตาม เขาทำทุกอย่างเพื่อไม่ให้จุนซูเหงา
“นาย..ผมไปทำงานกับนายได้มั้ย” คนที่นั่งอยู่บนตักเอนใบหน้าซบอกกว้างเอ่ยถามร่างสูงที่นั่งพิงพนักพิงของเก้าอี้อยู่
“ไปได้..แต่ไม่มีงานให้ทำ”
“แบบนั้นก็ได้..ผมอยากไปด้วย ผมคิดถึงนาย” คำพูดซื่อและแววตาใสๆนั้นทำให้ยูชอนยิ้ม เขาเชยคางมนขึ้นสบตากับร่างเล็กบนตักแล้วเอ่ยถาม
“คิดถึงมากมั้ย”
“มาก! เหมือนว่าผมเสพติดนายไปแล้ว...ถ้าไม่ได้อยู่ด้วยกัน ก็จะใจสั่นเต้นไม่เป็นจังหวะ หายใจไม่ออก ทรมาน” ยูชอนยิ้มกว้างกับคำบอกเล่านั้น
“นั่นเป็นอาการของการเสพติดฉันเหรอ”
“คงจะอย่างนั้น...นายล่ะ นายเป็นเหมือนกันมั้ย” ยูชอนยกยิ้มแต่ไม่ตอบอะไร ทำให้จุนซูพองแก้มไม่พอใจทันที
“นายไม่เสพติดผมเลย...แย่จัง”
“ใครบอกล่ะ..ฉันเองก็เสพติดนาย..มากๆเลยล่ะ”
“มากแค่ไหน..”
“เรียกว่า overdose..ได้เลย”
“จริงอ๊ะ?”
“อืม”
“ถ้าเป็นแบบนั้นแสดงว่าเหมือนที่ป้าแม่บ้านบอกแน่ๆเลย”
“บอกว่าอะไร?”
“บอกว่า..นายรักผม” คนพูดหน้าแดง หลบตาเล็กน้อยเมื่อพูดสิ่งที่ได้รับฟังมาจากการพูดคุยกับแม่บ้านที่อาบน้ำร้อนมาก่อน
“เธอว่าอย่างนั้นเหรอ?”
“ใช่…เป็นเรื่องจริงปะ?”
“จริง..ฉันรักนาย..เข้าขั้นoverdoseเลย” คนฟังหน้าแดง ก่อนจะเลื่อนใบหน้าไปจูบริมฝีปากหยักของเจ้าของตักที่ตัวเองนั่งอยู่
“ผมก็..รักนาย” ยูชอนมองหน้าแดงๆของคนที่บอกรักโดยไม่สบตา เขาช้อนท้ายทอยร่างเล็กมารับจูบจากเขาอย่างนุ่มนวล เรียวแขนเล็กนั้นโอบรอบลำคอแกร่งโดยอัตโนมัติ พวกเขาจูบกับอย่างดื่มด่ำเป็นเวลานาน นอนกอดกันทุกๆคืน ใช้ชีวิตร่วมกันแทบจะทุกนาทีไม่ได้ห่างกันเลย ทุกการกระทำมันเหมือนกับที่ยูชอนบอกกับจุนซูจริงๆ พวกเขาน่ะเสพติดกันและกัน รักกันเข้าขั้น overdose ไปแล้วจริงๆ...

END

--------------------------------------------------------------

ysparadise_ys-love.gif

QUOTE
Yoosu Fiction contest 2014

สำหรับสมาชิกบอร์ด สามารถโหวตได้ในกระทู้นี้นะคะ
http://www.yoosuparadise.com/paradise/inde...?showtopic=8821
(สมาชิก 1 คน โหวตได้ 1 ครั้ง นับเป็น 2 คะแนน)

สำหรับผู้ที่ไม่ได้เป็นสมาชิกบอร์ด สามารถโหวตได้จากลิ้งค์นี้นะคะ
https://docs.google.com/forms/d/18wL4Mo2DB-...Hwuui8/viewform
(1 คน โหวตได้ 1 ครั้ง นับเป็น 1 คะแนน)

หลังจากปิดโหวต เราจะนำคะแนนทั้งสองส่วนมารวมกันค่ะ

ระยะเวลาในการโหวต ตั้งแต่วันที่ 1 พค. – 1 มิย. เวลา 21.00 น.
และประกาศผลในวันเกิดของยูชอน วันที่ 4 มิย. เวลา 12.00 น.

ขอบคุณทุกท่านที่ร่วมสนุกกับกิจกรรมของเรานะคะ
Go to the top of the page
 
+Quote Post
Love Xiah
post May 1 2014, 23:33
Post #2


YOOSU
*****

Group: Angel
Posts: 3,286
Joined: 15-May 09
Member No.: 629
Name : Love Xiah



โฮ่ว โล่งจัง ที่อีลูกหายติดยา หันมาติดสามีแทน แพ้คำว่านายๆๆๆ ที่ใช้เรียกกันแฮะมันทำให้น้องดูน่ารักะยูชอนดูเร้าใจ
เริ่มต้นกันแบบเจ็บๆ คนอ่านลุ้นใจหายใจคว่ำมาก ยิ่งแบบตอนจุนซูโดนซ้อมแล้วแบบไม่ร้องนี่แบบ เฮ้ย ลูกฉันสายเอ็มแน่ๆ
ชีวิตเธอผ่านอะไรมาบ้าง ดูเจ็บปวดเนอะ แล้วแบบมาเจอยูชอนให้ติดยาอีก เฮ้ย ยังเศร้าไม่พอ พอมึนยาเอาไปสนองอารมณ์อี๊ก
มาเริ่มฟินก็ตอนเค้าเริ่มเสพย์ติดกันนี่แหละ แต่งานปากแข็งใจอ่อนต้องมาค่ะ ที่สบตากันผ่านช่องประตูนั่นเศร้ามากนะ
อารมณ์แบบไม่ใช่ฉันแล้วใช่มั้ย เธอเบื่อชั้นแล้ว เจ็บปวดนะ แหม่ แล้วยังไล่น้องไปไกลตัวอีก อยากกระโดดชกพระเอกค่ะจุดนี้
กว่าจะคิดได้ก็เกือบสายไป ตอนจุนซูอ้อนตอนหลังๆ นั่นน่ารักมากกกกกก โอ๊ย งุ้งงิงสุด อ้อนสุดนะ นายก็แบบมาหวานๆ
รักแบบ overdose โอย คนอ่านก็น้ำตาลขึ้นค่ะ เป็นฟินนนนนนน

ขอบคุณค่ะ
Go to the top of the page
 
+Quote Post
Nontouch*
post May 2 2014, 01:00
Post #3


PYC❤️
*****

Group: Angel
Posts: 3,356
Joined: 13-June 09
From: @nontouchsoul
Member No.: 1,365
Name : Helenew
Age : 18



โหหหหหหหหหหหหหหหห เชื่อมั้ยคะว่าจากจะหลับนี่ตื่นตาสว่างเพราะฤทธิ์ยา
แต่ไม่ได้ต้องการอะไรแบบจุนซูหรอกนะ อร้ายยยยยยยยยยยยยย 55555555555555

ไอ่ฉากที่ยูชอนทำเป็นหนีไปอยู่รีสอร์ท แหม๋ นึกว่าตัวเองเป็นนางเอกเรอะะะ ลูกชั้นเนี่ย ร้องไห้จนตัวซีดหมดแล้ว
ตอนที่จุนซูไม่ดื้อ เริ่มทำตัวน่ารัก เออออออออ มันก็ลูกแมวดีดีนี่เอง อยากเลี้ยงมั่ง ๆๆ อิจฉาคนเฝ้าหน้าห้องสุดไรสุด

นี่ค่ะ ฉากนี้แหละที่ทุบเตียง อีน้องมาด้วยสภาพล่อแหลมสุด ออกมาเรียกหนุ่มหน้าห้องให้ไปมีเซ็กซ์ด้วย
โอ้ยยยยยยยยยยยยยยยย ลูกกกกกกกกกกกก อีแม่ใจบ่ดีขนาด ๆๆๆๆ คือระ คือภาพของหนูมันก็หวิวจะตายอยู่แล้ว
ออกมาเรียกกันด้วยหน้าซื่อ ๆ แบบ 'ผมอยากมีเซ็กซ์ มีเซ็กซ์กับผมหน่อยนะ ยามันทำให้ผมอยากมีเซ็กซ์' พูดเรียบ ๆ แต่เสื้อนี่ก็บาง คว้านไปถึงหัวนม //me เป็นลมแพ้พพพพ

แล้วพีคกว่านั้นคือจะไปใช้ปากให้เขาเฉย เร่งเครื่องอีก โอ้ย ถ้าคนนั้นไม่ดีจริงนะลูกกก มันกินหนูตั้งแต่วันที่นายไม่อยู่วันแรกแล้ว!

ระทึกอ่ะ น้องหนีไม่กลัวนะ กลัวน้องตาย แสบเหลือเกิน ไม่กลัวคนด้วย โอ้ย อีลูก อย่าบู้มาก ตัวกะจี๊ด

เกือบน้ำตาตกตามลูก ที่ตอนฟื้นมาแล้วบอกให้ยูชอนฆ่าตัวเองทิ้ง ถ้าเบื่อแล้วก็ฆ่าทิ้งไปเลย แงงงงงงง
โอ๋ ๆๆๆ หึ่ย สงสารอ่ะ

อันที่ฮาสุดคือตอนที่ยูชอนบอกให้คุยกันหน่อย ถามได้สองสามคำถาม น้องแบบ 'ไม่ได้มาสมัครงานนะเว้ย'
55555555555555555555 สะเทือนขวัญเด็กจบใหม่จริง ๆ ค่ะ

สรุป น้องเลิกยาได้ เห้ย ดีใจตรงนี้ เป็นคนค้ายาแต่ไม่จำเป็นต้องเสพนะ เอารวยพอ 55555


--------------------
----------- Bad boy, MICKY Jewelry boy, JUNSU ------------

Go to the top of the page
 
+Quote Post
paphin
post May 2 2014, 11:36
Post #4


YOOSU
*****

Group: Senior Member
Posts: 612
Joined: 4-June 10
Member No.: 2,314
Name : Paphin
Age : 20



เป็นฟิคที่โหดนะ แต่ก็ให้ความรู้สึกหวานและขมในเวลาเดียวกัน

เข้าใจยูชอน ตอนแรกเพราะไม่ได้รัก ก็เลยทำแบบนั้นให้ยา ใช้งานด้วยเซ็กซ์ แต่ทุกครั้ง ก็ต้องมาตกหลุมจุนซูทุกที เหมือนเธอจะมีแรงดึงดูดพระเอกนะ

คราวนี่แหละงานยากเลย เพราะรักแล้วต้องเลิกยา ในความเป็นจริงมันเป็นเรื่องลำบากและทรมานมาก คงผ่านไปได่ยากสุดๆ

แต่หลังจากนั้นก็กลับมาสวีทเป็นแมวน้อยน่ารัก และอ้อนเจ้านายสุดๆ

เป็นเรื่องที่เหวี่ยงคนอ่านขึ้นลงมากๆเลย
แต่ก็ชอบสุดๆเลยน้า^^


--------------------
จะรักให้มาก...ยิ่งกว่าคำว่ารัก ^^
Go to the top of the page
 
+Quote Post
Ter
post May 2 2014, 18:31
Post #5


YOOSU
*****

Group: Senior Member
Posts: 1,006
Joined: 16-May 09
From: หลงเมนหัวปลักหัวปลำ :)
Member No.: 684
Name : Taew



เสพย์ติดยูชินดีกว่ายาเยอะเลยยย อ๊ากกกกก
เธอกลายเป็นแมวติดยา-ชอน 555555


--------------------
The Aortaew :)
Go to the top of the page
 
+Quote Post
Lo_ma_ja
post May 2 2014, 21:33
Post #6


YOOSU
*****

Group: Angel
Posts: 1,724
Joined: 2-August 09
Member No.: 1,914
Name : yui
Age : 25



จุนซูเสพยาขนาดนี้ดีนะที่รอดลุ้นยิ่งกว่าพี่ปาร์ค
นายหนีไปแบบนี้เกิดคนเฝ้าหน้าห้องไม่ได้เป็นคนนี้ทำไงอะ
อยากเป็นคนเฝ้าน้องตอนออกมาทั้งชุดนั้นจริงๆหุๆ
แต่เสพติดนายดีกว่านะลูกอิอิ
Go to the top of the page
 
+Quote Post
ksarang
post May 7 2014, 13:17
Post #7


YOOSU
*****

Group: Angel
Posts: 3,141
Joined: 30-May 09
Member No.: 1,186



บ่องตรง เรื่องนี้เครียดจริง
อ่านแล้ว ร้องไห้จริงจังมากค่ะ
ตอนที่น้องถูกทิ้งให้อยู่คนเดียว ฮึกๆ TT

แต่สุดท้าย ปาร์คหนีหัวใจตัวเองไม่พ้น แต่น้องเกือบตายแล้วมั๊ยล่ะ!!
เลิกยา มันคงทมานน่าดูTT แต่มีอย่างอื่นเสพแทน ก็คุ้มสุดๆนะ อิอิ

เสพติดกันและกัน ดีกว่าเสพยานะ อิอิ

ขอบคุณค่ะ


--------------------

**Yoosu Forever**
Go to the top of the page
 
+Quote Post
janjee
post May 12 2014, 04:07
Post #8


Y
*

Group: Member
Posts: 22
Joined: 15-December 13
From: Bkk Thailand
Member No.: 4,611
Name : janbearboobee
Age : 18



ลุ้นแทบตายแหนะ ดีแล้วที่น้องเลิกยาได้ ปาร์คก็แบดบอยเกิ๊น สักด้วยอ่ะะ
Go to the top of the page
 
+Quote Post
loveyoosu
post May 13 2014, 01:37
Post #9


YOOSU
*****

Group: Angel
Posts: 5,226
Joined: 14-May 09
Member No.: 182



เสพติดกันและกันแบบนี้
ไม่อะไรหรือยาตัวไหนก็ช่วยไม่ได้แล้ว
คงต้องอยู่ด้วยกับแบบนี้ตลอดไปแล้วล่ะ อิอิ ><


--------------------

Credit : midnight train
Go to the top of the page
 
+Quote Post
allabout-eve
post May 18 2014, 11:27
Post #10


YOO
***

Group: Super Member
Posts: 202
Joined: 29-July 10
From: นครปฐม
Member No.: 2,468
Name : Napatsorn
Age : 20



ร้องไห้
สงสารจุนซู
ถ้าน้องไม่เกือบตายก็จะไม่รู้ใจ่้ตัวเองใช่มั้ยเมกเกร้
#ตบๆๆ


--------------------

"YooSu" จะเป็นใหญ่...ในแผ่นดิน
Go to the top of the page
 
+Quote Post
Aompiano
post May 29 2014, 04:19
Post #11


Y
*

Group: Member
Posts: 17
Joined: 15-December 13
Member No.: 4,543



ไม่ค่อยชินกับพล็อตแรงๆ แบบนี้ แต่อ่านแล้วสนุกดีค่ะ
นอยด์ปาร์คแทนน้องมาก ปวดใจสุดคือให้น้องติดยา TT
ยังดีที่สุดท้ายเลิกได้(แต่มาติดพี่กี้แทนซะงั้น #สงสารกว่า 5555)


--------------------
รักยูชอน หลงจุนซู เป็นชู้กับชางมิน

Go to the top of the page
 
+Quote Post
Araceze.ys
post May 30 2014, 04:39
Post #12


----My Lord Junsu----
*****

Group: Angel
Posts: 1,725
Joined: 1-August 10
From: Thailand
Member No.: 2,550
Name : จุนจังของพี่ปาร์ก



เรื่องเด็ดมากเลยยยยยยยยยยยย
ติดยา เสพกันถึงพริดโรยขิง


--------------------
ys.729

- - - - - - - - - - - - - - - - - - u want to kiss me? - - - - - - - - - - - - - - - - - -

- - - - - - - - - yes my Lord - - - - - - - - -
Go to the top of the page
 
+Quote Post
Nairn
post Jun 4 2014, 16:29
Post #13


Y
*

Group: Member
Posts: 28
Joined: 4-June 14
Member No.: 4,681



ไม่มีเวลามาอ่านซักที ชื่อเรื่องเหมาะสมกับเนื้เรื่องจริงๆ Overdose ต่างคนต่างติด ยูซู อร๊ายยย ต้องบอกอย่างนึงว่าแนวนี้ไม่ใช่แนวที่ชอบแต่ไรท์เขียนดีจริงๆค่ะ *ปรบมือ*
Go to the top of the page
 
+Quote Post
nutchynatchaya
post Jun 4 2014, 17:48
Post #14


Y
*

Group: Member
Posts: 3
Joined: 4-June 14
Member No.: 4,682
Name : Nutchy
Age : 20



สะดุดตากับชื่อฟิคเรื่องนี้มาก
พอได้อ่านแล้ว อื้อหือออ ร้อนแรงมากกก55 แต่ก็หวานซึ้งมากด้วย
ขอบคุณที่แต่งให้อ่านนะคะ ><
Go to the top of the page
 
+Quote Post
kazuyame
post Dec 18 2014, 10:29
Post #15


YOO
***

Group: Super Member
Posts: 215
Joined: 18-December 14
Member No.: 4,810



เสพอะไรไม่ติดเท่าเสพรักยูชอน โฮกกกก
น้ำตาท่วมเลยค่ะ ไหลตามจุนซู แหม่ะพระเอกดันเล่นบท สับสนซึน ไม่รับความจริงหนีน้อง ป๊อดสุดๆ
ปล่อยให้น้องร้องไห้น้ำตาเช็ดหัวเข่าขอจื่อดึ๊งกับพี่บอดี้การ์ดได้ยังไง
สุดท้ายก็ทนไม่ไหวกลายเป็นว่าตัวเองเสพติดน้องแบบ overdose ซะเอง กริ้วววว
ฟินค่ะชอบมาก
Go to the top of the page
 
+Quote Post
shoucream
post Nov 6 2015, 21:35
Post #16


YOOSU
*****

Group: Senior Member
Posts: 623
Joined: 14-May 09
Member No.: 25
Name : shoucream
Age : 22



สนุกมาก สงสารน้อง รู้สึกโกรธช่อนนิดหน่อยที่ทำให้น้องติดยา
Go to the top of the page
 
+Quote Post
Mys*
post Dec 19 2015, 18:41
Post #17


Y
*

Group: Member
Posts: 42
Joined: 19-December 15
Member No.: 5,096



ไม่ค่อยได้อ่านฟิคยูซูพล็อตแบบนี้เลยค่ะ ดาร์กแต่ก็หวานในเวลาเดียวกัน
ตอนที่ปาร์คทำเหมือนจะทิ้งน้องไปนี่อ่านแล้วใจสั่นเลย สงสารจุนซูมาก
ทรมานเพราะอยากยาคงเทียบไม่ได้กับทรมานเพราะคิดถึงนาย TT
ยังดีนะที่ปาร์ครู้ใจตัวเองเร็ว สุดท้ายก็จบแบบแฮปปี้ โอเวอร์โดสทั้งคู่ อิอิ
Go to the top of the page
 
+Quote Post
Guest_noounka_*
post Jun 28 2017, 22:38
Post #18





Guests






โอยยย สงสารน้องง อ่านไปก็โกรธปาร์คไป
Go to the top of the page
 
+Quote Post
Guest_dorpornxxxvog_*
post Aug 2 2017, 08:54
Post #19





Guests






. , http://profi-news.ru

- profi-news.ru . , . - " ".


:
http://profi-news.ru/.
, .
-
-
-
-
-
-
-
-
-
- http://profi-news.ru

. , . . 2017 .
web- :

newsrucom 24 1 24
Go to the top of the page
 
+Quote Post
Guest_dorpornxxxvog_*
post Aug 2 2017, 09:13
Post #20





Guests






. , http://profi-news.ru/

http://profi-news.ru/ . , . - " ".


: 48 rbc
profi-news.ru.
, .
-
-
-
-
-
-
-
-
-
- http://profi-news.ru/

, . .
web- :

2 102 lentaru
Go to the top of the page
 
+Quote Post
Guest_dorpornxxxvog_*
post Aug 2 2017, 09:28
Post #21





Guests






. http://profi-news.ru/

online profi-news.ru . , . - " ".


: 48 rbc 2
http://profi-news.ru/.
, .
-
-
-
-
-
-
-
-
-
- http://profi-news.ru/

, . .
- :

102 lentaru
Go to the top of the page
 
+Quote Post
Guest_dorpornxxxvog_*
post Aug 2 2017, 10:08
Post #22





Guests






. , http://profi-news.ru/

http://profi-news.ru/ . , . - " ".


: 48 rbc
profi-news.ru.
, .
-
-
-
-
-
-
-
-
-
- http://profi-news.ru/

. , . . .
:

2 102 lentaru
Go to the top of the page
 
+Quote Post
Guest_dorpornxxxvog_*
post Aug 2 2017, 10:42
Post #23





Guests






. , http://profi-news.ru/

http://profi-news.ru . , . - " ".


: 74
profi-news.ru.
, .
-
-
-
-
-
-
-
-
-
- http://profi-news.ru

. , . . .
- :

48 rbc 2 102
Go to the top of the page
 
+Quote Post
Guest_dorpornxxxvog_*
post Aug 2 2017, 11:28
Post #24





Guests






. , http://profi-news.ru/

- profi-news.ru . , . " ".


: 102 lentaru
http://profi-news.ru.
, .
-
-
-
-
-
-
-
-
-
- http://profi-news.ru/

. .
:

newsrucom 24 1
Go to the top of the page
 
+Quote Post
Guest_dorpornxxxvog_*
post Aug 2 2017, 11:43
Post #25





Guests






. , http://profi-news.ru

profi-news.ru . , . web- " ".


: 102 lentaru
http://profi-news.ru/.
, .
-
-
-
-
-
-
-
-
-
- http://profi-news.ru/

- . . .
web- :

newsrucom 24 1
Go to the top of the page
 
+Quote Post

4 Pages V   1 2 3 > » 
Reply to this topicStart new topic
1 User(s) are reading this topic (1 Guests and 0 Anonymous Users)
0 Members:

 



Lo-Fi Version Time is now: 19th November 2018 - 12:24